Himno al sol.

En agradecimiento al sol, estrella enana amarilla centro de nuestro sistema planetario, que con su luz está detrás de cada pálpito de vida animal y vegetal de nuestro querido planeta Tierra.Todos somos hijos de su gran hoguera de helio a 8 minutos 18 segundos de nosotros.El poema Himno al sol es obra de José Espronceda y Delgado ( Almendralejo, 25 de Marzo de 1808- Madrid, 23 de Mayo de 1842). Este autor, pese a fallecer a la temprana edad de 34 años,  es el poeta más representativo del primer romanticismo español.Espero que os guste y aun que lo declameis en voz alta en honor del padre de la vida...

HIMNO
Para y óyeme ¡oh sol! yo te saludo
y extático ante ti me atrevo a hablarte:
ardiente como tú mi fantasía,
arrebatada en ansia de admirarte
intrépidas a ti sus alas guía.
¡Ojalá que mi acento poderoso,
sublime resonando,
del trueno pavoroso
la temerosa voz sobrepujando,
¡oh sol! a ti llegara
y en medio de tu curso te parara!
¡Ah! Si la llama que mi mente alumbra
diera también su ardor a mis sentidos;
al rayo vencedor que los deslumbra,
los anhelantes ojos alzaría,
y en tu semblante fúlgido atrevidos,
mirando sin cesar, los fijaría.
¡Cuánto siempre te amé, sol refulgente!
¡Con qué sencillo anhelo,
siendo niño inocente,
seguirte ansiaba en el tendido cielo,
y extático te vía
y en contemplar tu luz me embebecía!
De los dorados límites de Oriente
que ciñe el rico en perlas Oceano,
al término sombroso de Occidente,
las orlas de tu ardiente vestidura
tiendes en pompa, augusto soberano,
y el mundo bañas en tu lumbre pura,
vívido lanzas de tu frente el día,
y, alma y vida del mundo,
tu disco en paz majestuoso envía
plácido ardor fecundo,
y te elevas triunfante,
corona de los orbes centellante.
Tranquilo subes del cénit dorado
al regio trono en la mitad del cielo,
de vivas llamas y esplendor ornado,
y reprimes tu vuelo:
y desde allí tu fúlgida carrera
rápido precipitas,
y tu rica encendida cabellera
en el seno del mar trémula agitas,
y tu esplendor se oculta,
y el ya pasado día
con otros mil la eternidad sepulta.
¡Cuántos siglos sin fin, cuántos has visto
en su abismo insondable desplomarse!
¡Cuánta pompa, grandeza y poderío
de imperios populosos disiparse!
¿Qué fueron ante ti? Del bosque umbrío
secas y leves hojas desprendidas,
que en círculos se mecen,
y al furor de Aquilón desaparecen.
Libre tú de la cólera divina,
viste anegarse el universo entero,
cuando las hojas por Jehová lanzadas,
impelidas del brazo justiciero
y a mares por los vientos despeñadas,
bramó la tempestad; retumbó en torno
el ronco trueno y con temblor crujieron
los ejes de diamante de la tierra;
montes y campos fueron
alborotado mar, tumba del hombre.
Se estremeció el profundo;
y entonces tú, como señor del mundo,
sobre la tempestad tu trono alzabas,
vestido de tinieblas,
y tu faz engreías,
y a otros mundos en paz resplandecías,
y otra vez nuevos siglos
viste llegar, huir, desvanecerse
en remolino eterno, cual las olas
llegan, se agolpan y huyen de Oceano,
y tornan otra vez a sucederse;
mientras inmutable tú, solo y radiante
¡oh sol! siempre te elevas,
y edades mil y mil huellas triunfante.
¿Y habrás de ser eterno, inextinguible,
sin que nunca jamás tu inmensa hoguera
pierda su resplandor, siempre incansable,
audaz siguiendo tu inmortal carrera,
hundirse las edades contemplando
y solo, eterno, perenal, sublime,
monarca poderoso, dominando?
No; que también la muerte,
si de lejos te sigue,
no menos anhelante te persigue.
¿Quién sabe si tal vez pobre destello
eres tú de otro sol que otro universo
mayor que el nuestro un día
con doble resplandor esclarecía!!!
Goza tu juventud y tu hermosura,
¡oh sol!, que cuando el pavoroso día
llegue que el orbe estalle y se desprenda
de la potente mano
del Padre soberano,
y allá a la eternidad también descienda,
deshecho en mil pedazos, destrozado
y en piélagos de fuego
envuelto para siempre y sepultado;
de cien tormentas al horrible estruendo,
en tinieblas sin fin tu llama pura
entonces morirá. noche sombría
cubrirá eterna la celeste cumbre:
ni aun quedará reliquia de tu lumbre!!!

INDIFERENZA

                                            INDIFERENZA

Que non ten enganen os listos desta merenda de negros con trapalladas absurdas; porque aquí todo é relativo, aproximado e provisional e ademais por veces semella que non hai ninguén ao volante.Saíu un mundo con autos movidos por combustibles fósiles en proceso de hibridación para funcionar con electricidade renovable e televisións planas que redefinen imaxes propagas polo aire que respiramos, porque así o quixeron os dados evolutivo creativos.

Somos froito do azar nun mundo aparentemente humano...claro que si,porque a Terra, Gea en lingua grega,non ten nada que ver con nós. Continente e contido aquí son cousas diversas...Ela é unha roca co núcleo vivo, co seu particular magnetismo, que voa polo espacio trazando unha curva elíptica arredor dunha estrela anana amarela ou tipo espectral G da secuencia principal, de luminosidade V, obrigada polas leis gravitacionais que lle consinte e dita o cosmos.

A indiferenza dos astros , que funcionan coma un mecanismo de reloxería monótono , pase o que pase sobre a súa superficie, debería ser de dominio común, pero non é así, porque interiorizar algo tal obvio precisa dun adestramento mental que non toda a xente pode regalarse a si mesmo, porque a sociedade que producimos está moito máis próxima a unha sociedade de escravos ca de sabios ou de seres humanos capacitados para entender algúns asuntos básicos.O planeta Terra cada día astronómico leva a bordo unha brutal loita humana pola vida, que descoñece e ignora porque ser humano e planeta Terra son cousas distintas.

A indiferenza dos astros e incluso a filosófica música marabillosa das esferas renacentista e clásica,que percibían os máis sabios, seguen conceptualmente aí,  mentres na crúa realidade se suceden sen descanso as bárbaras guerras e as escandalosas inxustizas: nenos famentos do Camerún son obrigados a traballar de sol a sol nas minas de extracción de ouro, é algo que eu constato a diario e por iso cho quero facer saber a ti, para que non te enganen con mentiras de saldo e outras milongas; porque aínda que sei que é difícil, tal vez isto che explique porque o teu xardín está moi bonito, mentres ti choras diante do seu indiferente silencio porque non aprobaches as oposicións a peón xardineiro, mestre de primaria ou a xuíz...baixo toda a luminosidade ata agora inconducente e indiferente tamén, da fastosa Vía Láctea que nós contén...

É dicir debemos ser nós os interesados na saúde da Terra, porque a ela tanto lle ten se seguimos vivos coma se desaparecemos,por elemental principio de indiferenza.

Mércores 5 de xullo do ano 2018.Por R. S. Lago.           

       

A VIDA: O GRANDE E INQUIETANTE XOGO DO UNIVERSO

A VIDA: O GRANDE E INQUIETANTE XOGO DO UNIVERSO.

Se non entendín mal o protagonista central da novela Orixe de: Dan (Daniel) Brown( Exeter,Novo Hampshire, Estados Unidos 22 de xuño de 1964...) :Edmond Kirsch un xove multimillonario norteamericano, informático, inventor e futurólogo quere transmitir ao mundo dous mensaxes claves: I.-Deben acabarse as escuras relixións e debe chegar o tempo da ciencia esclarecedora, empregando un verso do escritor inglés de finais so século XVII Willian Blake: “Morren as escuras relixións e reina a doce cencia” e II.- No futuro vamos ter que aprender a convivir coas máquinas intelixentes, ou robots. En sínteses ese é o alcance das súas descubertas.

Aínda así, o máis interesante baixo o meu punto de vista, é cando se teoriza sobre a sopa primixenia: os mares do principio da historia planetaria onde debeu xurdir o primeiro palpito de vida evolutiva, sen necesidade dun creador, nin dunha terceira teoría como é a panspermia ou sementeira da vida por medio de meteoritos procedentes de rexións do espacio onde xa tivese sucedido antes o gran salto ou fito que alimentou as primeiras células vivas nais da bioloxía. Neste senso, fálase do experimento Miller-Urey dos anos cincuenta, levado a cabo por ambos na universidade de Ucla, poñendo en probetas de laboratorio os ingredientes básicos da referida sopa inicial, sen resultados aparentes, agás algúns asomos de aminoácidos...que despois o protagonista, por medio dun súper computador cuántico, situado no centro de alta computación de Barcelona, é capaz de operar con éxito ao poder ver a evolución da sopa primordial ao longo de millóns de anos grazas á informática; é dicir aos científicos de Ucla, que toparon asomos de aminoácidos, o que lles faltaba é o compoñente: ¡tempo!, para toparse coa débil luz da vida inicial...teoricamente interesante e sobre todo balsámico para aqueles que se fan as preguntas correctas a bote pronto, aínda que doan e a boa fe que doen...

Para finalizar, tamén me parece interesante tratar de dar unha nova resposta ao por qué o universo se dedica a facer vida, cousa que segundo as especulacións novelísticas do autor estadounidense, obedece ás gañas que ten de xogar a aumentar a entropía, segundo a segunda lei da termodinámica.”Para crear caos de maneira máis eficiente, fai falla un pouco de orde”. Así nesta especulación a vida é un simple xogo do cosmos.Trátase de fabricar organismos: animais, seres humanos, árbores, coma quen fabrica motores, estruturas ordenadas, para que catalicen primeiro e logo disipen enerxía a cotío; xa que entropía é desorde, disipación, simple xogo a nivel das leis físicas e biolóxicas....máis ou menos.

Neste senso o autor noruego Jostein Gaarder, falaba de que posiblemente o cosmos fabricara ao ser humano e concretamente ao seu ollo observador para verse a si mesmo en todo o seu esplendor galáctico...posibilidade máis finalista e poética, que tamén me gusta,pero que para min perde diante da entropía e a disipación referidas, para que así esteamos diante dun cosmos inocente e inquedo, pero bastante absurdo e surrealista. Ser por ser, estar por estar, sen maior interese finalista coherente...Claro que en definitiva, todas estas son especulacións ociosas entorno á obra dun dos escritores máis traducidos, lidos e vendidos da esfera terrestre, a anos luz da literatura galega en xeral e tamén da española, salvo escasas excepcións, coma a de Arturo Pérez Reverte, único pluma destes pagos capaz de artellar algo así si se pon, tal como demostrou verbi gratia en “ A Carta esférica”...

E agora adiante, destrozen este artigo coa mente e ata  coas terribles mans, aumentando así a disipada entropía, para que o universo se ría a gusto de meu esforzo ao escribilo e do de vostedes ao lerme e nós vaia , cando menos, deixando vivir no fráxil equilibrio inestable no que existimos e ás veces soñamos...  

Domingo 20 de Maio do ano 2018. Por R.S. Lago.

            

NA VELLEZ NON HAI LUGAR PARA COBARDES

                                          

NA VELLEZ NON HAI LUGAR PARA COBARDES

A frase que da título a este artigo débese ao periodista escritor norteamericano Henry Louís Mecken (1880-1956), un dos intelectuais máis influentes da primeira metade do século XX nese país setentrional, coñecido popularmente coma “O sabio de Baltimore”, de paso gran defensor da liberdade de conciencia e dos dereitos civís das persoas.Ben se entende que, a vellez hai que afrontala con valentía e determinación, a risco de perderse nunha viaxe sen retorno chea de medos, enfermidades imaxinarias e frustracións...o cal dito así ata soa moi ben...

Sen embargo a realidade dos nosos maiores neste amado país e moito máis complicada, o estado terapéutico implacable di que unha determinada persoa: familiar ou veciña, ten un deterioro cognitivo leve e unha probable demencia, entre outras varias enfermidades e non hai volta de folla...porque os señores dos corpos humanos son drogabusólogos e máis semella que fomentan a enfermidade en vez de acabala...atacan ao ser humano civilizado con palabras terribles e salvaxes, sen mingua, nin fraqueza e xa cumpren. É o seu traballo...peritaxes feitos por funcionarios do estado, unha cousa que da medo e pon os pelos tesos.

Medicina preventiva e un mellor trato da poboación por medio dun sistema máis xusto e igualitario é o que se vota en falta.Persoas traballando en ocupacións conciliables coa vida positiva, ambientes laborais sans, seguridade e hixiene no emprego e non empresas sen pés nin cabeza desfacendo na xente a eito. Fóra a sociedade escurantista das relixións, as verbenas do patrón , atrás folclorismo militante e veñan os libros a poñer as bases da cultura construíndo persoas libres e informadas.

Con moita mágoa estou asistindo ao triste espectáculo de ver á xeración que me pariu triturada, pisada, arrecunchada, enmudecina pola trepidante marcha cara a ningures da postmodernidade local en vivo e tamén pola oficial televisada...todos os maiores aquí están a perder o sentido dunha maneira moi sospeitosa.

A vida máis ou menos lonxeva non é suficiente para explicar este xenocidio calado que está a producir diante dos nosos ollos rurais asustados e ofendidos...o trato que se lles están dando aos nosos maiores é vergoñento, inadecuado e ata extintivo na maioría dos casos. Os chamados fillos da ira, porque naceron aproximadamente nos tempos da contenda fratricida, precisan cariño, consideración, estima; menos pastillas de colores e menos folclore composto por excursións extenuantes, talleres ocupacionais parvulario degradantes e clases de mobilidade á moda.Non se están facendo as cousas con verdadeiro interese humano. Non sei dicir como é... pero así como fan dende logo non é nada...porque en definitiva parafraseando a Pablo Picasso eu creo que: “a xuventude non ten idade” e aquí o que fan entre uns e outros e adestrarlles a vellez e convencelos para que morran que sube a madeira...

Por R.S. Lago.Venres 8 de Xuño do ano 2018.

     

AGUA FRESCA DO XARRO, NON DE PRATA, SENÓN DE BARRO

              AUGA FRESCA DO XARRO, NON DE PRATA, SENÓN DE BARRO

Un libro guía, editado polo padroado provincial de turismo “Rías Baixas”(fundación pública da deputación provincial de Pontevedra), do ano 1990 titulado: “Pontevedra turística” no que se recolle a historia e os recursos turísticos de cada un dos sesenta e dous concellos que conforman ou conformaban a provincia de Pontevedra.No que son autores dos textos: Miguel Anxo Pereira Figueroa, Manuel Crespo Alfaya e Afonso Paredes Pardo , das fotos: Diarama.Paredes , dos debuxos: Conde Corbal e que remata coa suxerencia de sete rutas turísticas pola provincia de menor superficie das catro galegas, nas páxinas 29 a 32 inclusive, ocúpase do concello de Barro.

Pois ben, nas liñas finais dedicadas a Barro dise en castelán, aquí traducido:”...Ademais para os seus numerosos amantes, existe “A festa do viño” e no seu tempo un bo prato de fina troita do Chaín, servida nunha peza de Barro artesán da zona, que por algo leva esta terra tan nobre e artesanal nome...” Aquí quería chegar, ao comentario sobre a artesanía da zona, porque quen queira que fose o autor do comentario, refírese con xenerosidade ao nome de Barro e inmediatamente asocia este coa artesanía.É dicir no nome do noso concello hai unha invitación clara, unha marca comercial, unha especie de franquía que invita a traballar o barro, a facer arte con el.Existe no tal comentario unha ilación de sentido común básico: se te chamas Barro debes ter talleres de cerámica e alfaremes artesanais, non queda outra. Así debeu razoar o redactor das liñas apuntadas antes.

Abondando, lembro que un mestre do colexio “Amor Ruibal” ao que asistín de rapaz, licenciado en historia Don Casimiro Mesejo, coa colaboración dun condiscípulo chamado Axustín, conseguiran formar unha auténtica ánfora romana, a partir dos anacos que o rapaz ía traendo do monte dos Casás de Agudelo ou monte Güimil. Si, debe andar a tal ánfora por algunha vitrina do colexio.Vemos pois como a cerámica , o traballo no barro, insiste en chamar a nosa atención xa por dúas veces; esta última cunha profundidade histórica por valorar e a primeira como dixen froito da xenerosidade ou sentido común do redactor do texto de referencia.

E como queira que se di que non hai dúas sen tres, agora xa si aparece un auténtico pioneiro da artesanía contemporánea entre nós: Celso García Alonso que, na sala de exposicións do terceiro andar do novo edificio do concello, amosa baixo o título :”As mans de Barro” do 21 de maio ao 8 de xuño do presente ano 2018, os froitos da súa fecunda inspiración. ¡Felicidades! Quen se decida a darse unha volta pola sala vaise topar cunha labor creativa chea de talento e rigor histórico.

Desta saudable maneira parece que se pecha o círculo da chamada de atención do barro, agora sería desexable que se propague o exemplo e con estas sementes iniciais, tal vez poderían xurdir entre nós máis alfaremes e artesáns do barro; que por exemplo se algún visitante da nosa comunidade decidise mercar algunha peza de cerámica con avoengo case lle sería obrigado pasarse polo concello de Barro, en cerrada rivalidade coa tan valorada cerámica de Sargadelos, dito isto por entrever camiño e barallar utópicas posibilidades.

Porque claro en letras de vellos refráns: “Auga fresca a do xerro, non de prata, senón de barro” ou tamén: “Mentres o barro endurece co fogo o ouro abrándase”.E tamén en expresión de autores, citas, que a min tanto me inspiran ás veces.Así mentres Jeume David Salinger di: “Confía no teu corazón.Es un artesán cheo de creto”, Augusto Renoir conclúe:”Ser un bo artesán non impedirá que sexa un xenio”. Citas que van sobre todo por vostede Celso García Alonso, creador, artesán, artista.Saúdos a todos.

Por R.S. Lago. Sábado 26 de Maio do ano 2018.            

    

 

O VENIAL.

                                             

                                                                  O VENIAL

.....Conste e dígoo así mesmo que, eu son bastante venial, pero bastante, bastante venial. Agora claro se me quentan son una máquina de dar hostias, son un animal.

Tiven que meterme á roda porque non me quedou máis remedio. O carto e o carto, que senón ía machucarse os riles María Santísima. Ando á rota, levo un camión frigorífico cheo de caixas de conxelado para: Valencia, Alacante e Tarragona; mellor dito téñoo levado que, agora cambiáronme de itinerario, como precisarei máis para diante. Quitei o carné na auto escola Umia de Caldas de Reis, xa fai tempo desto.Por falar direi que, o que me daba as prácticas, era un deses homosexuais perfumados que parece que nunca romperon un prato, pero unha vez o cabrón tratou de botarme a man, porque eu son bo mozo e metinlle unha roda de hostias coma pans.

Eu respecto case todo, agora ben como non me vai o asunto da marcha atrás, tomo medidas para casos semellantes. Así é todo o que é a vida, o bolboretón está casado e con fillos e vive no lugar de Badoucos, parroquia da entidade local menor de Arcos da Condesa.Disque que lle compra as bragas á muller e que lava a roupa el a man no pilón da casa, os veciños chámanlle “raña cus” porque sempre anda a rascarse nese sitio, en plan tic nervioso.

Recordo o día da primeira práctica, eu era un mozo de vinte tantos anos e facía calor, el abanábase cun calendario que había alí na cabina do camión e aínda que non lle dei importancia, el sempre me rozaba a man no intre de mover a panca de marchas. Á terceira práctica xa pasou o que pasou. O día anterior , eu non lle fixen puto caso, declaróuseme chegando a Godos; pero ao día séguente en San Andrés de César o moi moina sen dicir nada pousoume a man no paquete, non dixen palabra, puxen o intermitente da dereita, aparquei o coche, boteille o guante ás lapelas e brinqueino fóra do coche. Despois sabe o forense , púxenlle a cara coma un mapa, ¡ porque a ver si teño razón ou non a teño !.

Non se pode consentir tal cousa, somos homes ou non o somos e mira ti se polas circunstancias que sexan, sae un como non hai que saír, polo menos, que eu son bastante tolerante: ¡sexa vostede educado e non ande a meterlle a man a rapaces como era eu no caso!.Despois de que o denunciei interveu coma sen querer a xustiza e ben o asunto ao fin quedouse en nada e aínda facendo un pouco de memoria, me parece que a xustiza me puña a min por agresor, cando eu actuei en lexítima defensa da miña persoa. Pero ben, o tempo vaino curando todo e desto estou sen secuelas dunha gravidade transcendente.

O que si teño que dicir antes de ir meténdonos en máis fonduras e que ao presente despois de ter sido chofer de ata conselleiros da Xunta de Galicia e facer viaxes aos sitios que digo ao principio, agora ultimamente a miña rota sae de Cambados e chega ata Xetafe en Madrid e de volta paso por Leganés para coller retorno de froitas ata orixe outra vez ; senón cargo de volta, deixo o conxelador nun aparcamento que hai preto de onde vivo na aldea de Loureiro do municipio de Xabre.Para maior precisión direi que, agora saio normalmente dos almacéns de conxelados Gómez de Cambados e vou ata Pontevedra , sigo en dirección ao Carballiño, Ourense , Xinzo de Limia, Verín , A Gudiña , Pobra de Sanabria, Benavente, Tordesillas, Medina de Campo, Arévalo, Adanero, Villacastín, Madrid,Xetafe, deixo a mercancía composta por toda clase de produtos do mar conxelados e tiro para Leganés a cargar como xa dixen froita coma retorno.....Moito menos tunda que ir ata Levante e Cataluña coma antes.

Tampouco teño ningún problema en aclarar aquí o que me pasou co señor conselleiro de pesca: unha noite de esmorga de xa fai algún tempo. Eu vestía uniforme azul mariño e gorra de prato estilo a dos militares cando van de gala e conducía un Mercedes trescentos de color azul forte a xogo, mesmo a xogo co uniforme e entre outros tiña que levar e traer ao señor conselleiro de pesca, co que xa tiña algo de confianza, que mesmo me preguntaba pola familia e polos fillos, cando o cabrón estaba de quero; pero un bo día por chamarlle de algunha maneira, despois das oito da tarde en vez de ir para a casa, pediume que o levara a un club de chicas que hai preto do aeroporto de Lavacolla e ben, alí ligou unha trompa de campionato, quixo vir a carón de min no asento dianteiro cantando cancións da tuna, ata que lle dou por comezar a tentearme coas man o mesmo ca o monitor da auto escola, ¡ mi madriña !, parei o vehículo e aínda que son venial, abrandada a ferida da que xa falei, brínqueime nel e deixeino feito un gato mazado.

Despois veu o tema do expediente e largáronme, puxéronme na puta rúa e claro non me quedou máis remedio que amarrarme á roda. Pese a que fixen os escritos regulamentarios no meu descargo dicindo o que pasara e tal que sei eu, tal como me aconsellou un avogado, medio amigo, porque os avogados non son en realidade amigos de ninguén, a non que ben o trato sexa profundo e cotiá e o noso non o era en absoluto. Ben resultado, que me expulsaron por agresión e non sei que trapalladas máis do cadro choferes da Xunta de Galicia. Ninguén quixo crer que o barbado conselleiro de Pesca, pai de fillos, me metera a man na bragueta.

Todo isto pásame porque seica que son guapo, un Celta de finais do século. Cabelo louro e ollos azuis oficiais.O de que son guapo, dío todo o mundo e ademais pódeseme ver na cabina do camión, a voltas polo eirado ou tomando cañas de cervexa no Lolita cando non estou pilotando.....                       

TREMENDO, TREMENDO.

                                         TREMENDO,TREMENDO

AMIGO IMPORTANTE: Pero vamos a ver hombriño, ¿usted ha intentado dar a conocer las muchas obras que dice que tiene escritas a través de las editoriales convencionales?...

RSLAGO: Sí y con mucho afán e interés, pero sin eco alguno, a decir la verdad…

AMIGO IMPORTANTE: ¿Me está diciendo que no le hacen caso ni en su zona del Reino? ¿Que por cierto como se llamaba?

RSLAGO: Galicia para unos, Galiza para otros.

A.I.: ¡Si eso es: la verde Galicia! ¿Dos lenguas oficiales no es así?

RSLAGO: Si somos una comunidad autónoma histórica y bilingüe: gallego versus español...

A.I.: Y afirma que no le hacen caso, sin eco alguno dice usted…estoy pensando que a lo mejor es que sencillamente: “usted no vale ni para escritor”, como decía con su clásica chanza su paisano y sin embargo premio nobel de literatura Don Camilo José Cela y Trulock…

RSLAGO: Por poder puede ser oiga usted…pero empeño le pongo y mucho…

A.I.: Es que hombriño, si no hay talento por natura es imposible; recuerde lo que hay escrito en las paredes de la histórica universidad de Salamanca: “Quod natura non dat, Salamantica non praestat”:“lo que la naturaleza no da, Salamanca no lo otorga”

RSLAGO: Así es, así es… ¿pero mi esfuerzo está ahí no? En más de diez mil páginas ya, que llevo escribiendo desde casi niño.

A.I.: Bueno, bueno, va usted a tener que venirse para Madrid y ponerse a la cola de los escritores, porque hay mucho “pluma”, como dijo Pio Baroja en su momento.

RSLAGO: No, yo ahora ya no quiero moverme de mi sitio… si no me publican es igual. Ahora he dado con la fórmula de meterlo todo en Amazon y aunque se vende poco, me las apaño…tengo ya treinta y una obras colgadas en mi página personal de Autor Central, cualquiera puede verlo si le interesa…

A.I.: Bueno, bueno, hombriño, eso ya me suena mucho mejor; veré la manera de mover algunos hilos a nivel ministerial y académico por su bien…dígame, en primer lugar: nombres de editores y editoriales gallegas, que no quisieron apoyarle…por hacer algo de memoria e ir confeccionando su lista negra de agravios personal; por si no lo sabe, los enemigos son los que terminan empujándole a uno hacia riba…

RSLAGO: Si usted lo dice, así debe ser…pues mire desde la desaparecida Edicións do Cumio con los editores José Pais y Francisco Villegas Belmonte, pasando por Edicións Xerais de Galicia S.A. con los editores: Manuel Bragado Rodríguez, Fran Alonso y Xosé Cid Cabido, siguiendo con la editorial Galaxia con los editores: Carlos Casares, Damián Villalaín, Víctor Freixanes, Francisco Castro y Carlos Lema, todos de Vigo. Continuamos en Santiago de Compostela con Luís Alonso Girgado de la editorial Follas Novas, además de la Editorial Sotelo Blanco. En Pontevedra Ana Isabel Vázquez Reboredo y Ana Vicente, diputada de cultura por el P.P. y directora de la editorial de la Diputación Provincial de Pontevedra, respectivamente… ¿quiere que siga?

A.I.: Tranquilo, tranquilo, ya está bien hombriño.

RSLAGO: Desde mediados de los años noventa ando yo pateando umbrales de casas de impresión y difusión de mi obra pero…un desastre.

A.I.: ¿Y fuera del brutal terruño?

RSLAGO: Pues ídem de lienzo, lo mismo: Anagrama de Jorge Herralde, Planeta, Espasa, Alianza, Hyperion para la Poesía, nada, cero al cuadrado, en todo este tiempo ni siquiera un amigo serio; pides agua y te mean en la boca, este es un oficio delirante…

A.I.: ¡Tremendo, tremendo!

RSLAGO: Yo creo que ni siquiera llegan a leer los manuscritos que les envías. Ellos dicen que hacen “catas”. Algunas editoriales no admiten manuscritos no solicitados y otras te devuelven el sobre con el disco electrónico con la obra, sin abrir. Creo que sobra mucho talento en este bendito país del sur de Europa…

A.I.: No lo crea usted así, yo creo que más bien falta, hay mucha moda y demasiados epígonos…pero claro hay que valer, tener suerte y usted por lo que me cuenta me parece que está mirado por un tuerto o gafado mi querido hombriño escritor.

R.S.LAGO: A estas alturas de la función, no dejo de cavilar en lo que decía Rilke: “ Si no tienes necesidad de escribir no escribas”…y ya me voy conformando con leer algo, pasear con mi perrito Zeus, al que le falta una pata y que me costó mil machacantes curarlo, y seguir vivo…

A.I.: Bueno, bueno, haré todo lo posible por su causa a los niveles que le he indicado anteriormente: ministerio de cultura y real academia de la lengua, pero no le prometo nada eh hombriño…

R.S.LAGO: Pues muchísimas gracias por su interés y tiempo Amigo Importante de la capital del reino.

AMIGO IMPORTANTE: De nada hombre, de nada, usted no se me desespere, adiós…

Miércoles 4 de abril del año 2018. Por R.S.Lago.