Falar das postas de sol é moi perigoso.

FALAR DAS POSTAS DE SOL É MOI PERIGOSO.

Falar das postas de sol é moi perigoso. Tratábamo de facer comprender, o meu recente amigo Astolfo, cando a principios daquel verán, camiñabamos os dous xuntos por unha estraña rúela.

 - O importante é romper a monotonía cotiá.

 - É o que intento.

 - Vén comigo.

- ¿ a onde ?

- Á enseada.

- Como queiras...

- Xa che digo, o máis importante dunhas vacacións e o obxectivo principal das persoas que as gozan é romper a monotonía, ¿non che parece?.

-Estou totalmente de acordo contigo , querido Astolfo.

- Pois entón ímonos, estase facendo de noite.

- Si imos, aínda que a min a verdade é que me gustaría ver a posta de sol, desde a illa.

- ¡¡¡ Cálate !!!.

En principio , non lle dei importancia a aquel ¡¡¡ cálate !!! fulminante, que de socato, soltoume Astolfo, talvez era así o seu carácter rudo e intempestivo, e ademais non me importaba en absoluto estarme calado.

Camiñamos sen mediar palabra, ata unha das múltiples enseadas, que salpican a costa atlántica, un lugar precioso..... .Astolfo, perfecto coñecedor da mesma, levoume ata o alto dunhas penas, desde alí , a preciosidade dobrábase e multiplicábase, era todo un agasallo para os meus ollos afeitos á mediocridade do asfalto na gran urbe.

-Embriágame este aroma e sobre todo, atérrame volver á cidade, ao meu traballo no metropolitano , comentei mentres o vento escorregaba sobre a superficie da miña lustrosa calva.

- Atópoo lóxico, evidentemente atoparse ocioso nun paraíso natural cheo de sorpresas e volver á monotonía da gran cidade logo, debe resultar bastante penoso. Eu case nunca vou ás grandes urbes, dixo Astolfo, pásome neste pobo mariñeiro todo o ano.

- Todo é tan belo aquí, e sobre todo: ¡mira! , ¡que posta de sol tan marabillosa.....!

- ¡¡ Cálate !! .De novo o seu cortante e pouco educado : ¡ cálate ! , xa empezaba a fartarme de verdade, pero sen darlle demasiada importancia , optei por permanecer en silencio.

A volta ao pobo, fixémola xuntos sen producir palabras, e ao chegar á porta do hotel, onde me hospedaba despedímonos ata o día seguinte...

- Ata mañá.

-Ata mañá.

- Se non che importa Astolfo, mañá gustaríame que me ensinases a gran gruta escavada en roca viva polo mar, que hai mais alá da enseada da praia, coñecida como gruta do xaponés.

- Como queiras.

- Ás sete entón.

- Ás sete.

- Oe ¿que tales postas de sol ven desde alí ?

- ¡Cálate ! . E sen dicir nada máis, coas mans nos petos e a cabeza gacha, vino perderse na angosta rúela caleada en branco cocaína, por un momento, estiven tentado a dicirlle que calase el e que senón quería ensinarme a gruta do xaponés, xa mas apañaría eu só, pero o que non estaba disposto era a aguantalo co seu continúo : ¡ cálate ! ¡ cálate ! , que ademais non viña a conto así de súpeto.

Paseime boa parte da noite pensando nos motivos que tería Astolfo, para facerme calar cada dúas por tres, pero o certo é que non atopaba ningunha resposta , por máis que pensaba : ¡ nada !, non tiña motivos para facerme calar, era absurdo. Ou polo menos a min non me parecía que os tivese...

Pola mañá cun rostro olleiroso, desencaixado, case cadavérico , presentouse Astolfo no meu hotel, eu naquel momento estaba almorzando e recibino cun amplo sorriso nos beizos, posto que tras a abundante meditación nocturna decidira esquecelo todo, se é que en realidade había algo que esquecer e inviteino a compartir o almorzo comigo. Cousa que rexeitou enseguida.

- Non hai tempo que perder, séguenme , é mellor que te vaias axiña de aquí.

-¿ Que dis Astolfo...?.

- Que é mellor que te vaias agora mesmo do pobo.

- Non te entendo...

- Non hai nada que entender, só que tes que volver á gran cidade xa.

- ¿E por que? , preguntei coa miña boca de amplo sorriso nos beizos, a cal teño situada baixo a miña perfecta nariz apolínea e a miña lustrosa calva.

- ¡ Falar das postas de sol é moi perigoso ! dixo, vocalizando ben as palabras, pese ao pánico misterioso que se debuxaba nos trazos do seu rostro curtido polo sol.

E engadiu: ¡ Non hai máis nada que explicar ! ¡ Cálate e vaite !.

- ¿Quéresme asustar, é iso , non ?.

- E Astolfo insistiu: ¡ Falar das postas de sol é moi perigoso !.

Fixen a miña maleta e subinme no primeiro tren con destino á miña residencia habitual, na gran urbe, debía estar bastante nervioso e alterado , pois un señor con lentes, case lupas, que non coñecía de nada, nin vira na miña vida, que ía no mesmo compartimento que eu , preguntoume :

-Señor , ¿pásalle a vostede algo ?.- Non , nada. Grazas. Respondín.

Na miña cabeza , librábase unha obsesiva batalla. ¡ Falar das postas de sol é moi perigoso! ¡ Falar das postas de sol é moi perigoso... !

Estaba atardecendo , os últimos raios de sol timidamente chegaban ata nós a través do portelo de vidro.

- ¿Bonita posta de sol , verdade ? . Dixo o señor das lentes, case lupas.

- ¿Como di señor ?. Preguntei fóra de min...

- Bonita posta de sol , co mar ao fondo e todo iso...

Alí mesmo estranguleino e logo arroxeino pola fiestra á simetría do camiño de ferro. ¡ Falar das postas de sol é moi perigoso !. ¡ Falar das postas de sol é moi perigoso !. Os seguintes trinta anos paseinos no cárcere,compartindo cela cun súbdito xaponés con lentes excesivas, case lupas, o cal tiña unha bandeira do seu país despregada na cabeceira do seu catre liteira, cun sol vermello sobre fondo branco.....