NA VELLEZ NON HAI LUGAR PARA COBARDES

                                          

NA VELLEZ NON HAI LUGAR PARA COBARDES

A frase que da título a este artigo débese ao periodista escritor norteamericano Henry Louís Mecken (1880-1956), un dos intelectuais máis influentes da primeira metade do século XX nese país setentrional, coñecido popularmente coma “O sabio de Baltimore”, de paso gran defensor da liberdade de conciencia e dos dereitos civís das persoas.Ben se entende que, a vellez hai que afrontala con valentía e determinación, a risco de perderse nunha viaxe sen retorno chea de medos, enfermidades imaxinarias e frustracións...o cal dito así ata soa moi ben...

Sen embargo a realidade dos nosos maiores neste amado país e moito máis complicada, o estado terapéutico implacable di que unha determinada persoa: familiar ou veciña, ten un deterioro cognitivo leve e unha probable demencia, entre outras varias enfermidades e non hai volta de folla...porque os señores dos corpos humanos son drogabusólogos e máis semella que fomentan a enfermidade en vez de acabala...atacan ao ser humano civilizado con palabras terribles e salvaxes, sen mingua, nin fraqueza e xa cumpren. É o seu traballo...peritaxes feitos por funcionarios do estado, unha cousa que da medo e pon os pelos tesos.

Medicina preventiva e un mellor trato da poboación por medio dun sistema máis xusto e igualitario é o que se vota en falta.Persoas traballando en ocupacións conciliables coa vida positiva, ambientes laborais sans, seguridade e hixiene no emprego e non empresas sen pés nin cabeza desfacendo na xente a eito. Fóra a sociedade escurantista das relixións, as verbenas do patrón , atrás folclorismo militante e veñan os libros a poñer as bases da cultura construíndo persoas libres e informadas.

Con moita mágoa estou asistindo ao triste espectáculo de ver á xeración que me pariu triturada, pisada, arrecunchada, enmudecina pola trepidante marcha cara a ningures da postmodernidade local en vivo e tamén pola oficial televisada...todos os maiores aquí están a perder o sentido dunha maneira moi sospeitosa.

A vida máis ou menos lonxeva non é suficiente para explicar este xenocidio calado que está a producir diante dos nosos ollos rurais asustados e ofendidos...o trato que se lles están dando aos nosos maiores é vergoñento, inadecuado e ata extintivo na maioría dos casos. Os chamados fillos da ira, porque naceron aproximadamente nos tempos da contenda fratricida, precisan cariño, consideración, estima; menos pastillas de colores e menos folclore composto por excursións extenuantes, talleres ocupacionais parvulario degradantes e clases de mobilidade á moda.Non se están facendo as cousas con verdadeiro interese humano. Non sei dicir como é... pero así como fan dende logo non é nada...porque en definitiva parafraseando a Pablo Picasso eu creo que: “a xuventude non ten idade” e aquí o que fan entre uns e outros e adestrarlles a vellez e convencelos para que morran que sube a madeira...

Por R.S. Lago.Venres 8 de Xuño do ano 2018.