"As espadas tesas"; en frase do meu psicanalista.

 

                                            Para o doutor psiquiatra Xosé María Blanco Lobeiras

 

Vinche de esguello os ollos húmidos blanco lobeiras xosé maría

¿qué estaba a pasar no teu despacho de psiquiatra no hospital provincial?

xusto aquela mañá invernal do xoves 11 de marzo do ano covida 2021

preto de trinta anos de espadas medievais afiadas e tesas entre nós

ti admitindo a posibilidade do erro da túa respetada mirada clínica

 

movido polo candor fraternal dunhas irmás empodeiradas e as acusacións de Loli Dios

enraizadas todas elas no subsolo dun feminismo ultra histórico

que agora ve xigantes con facilidade e brama polas gheisas da vella Yedo incluso e si fai falla.

Ti desarmado coma un guerreiro sen coiraza invitándome a que te denunciase

por abuso de poder supoño,eu intransixente, áspero, perturbado

 

pola opción de quedar no conxelador cinco días

ben comidos á carta, entre xente pinciana oficialista

e os outros danados cada cal galopando a súa propia nereida lastimada

qué estaba a suceder de intrahistórico aquela invernal mañá de marzo

para que eu me poña a reflexionar sobre ela e teña presente o teu informe

 

a conferencia vía Sky coa traballadora social e o rapaciño xuíz aínda con cordón umbilical.

estaba a suceder a discordia,o parto, o choque das espadas medievais, o alumeamento

de dúas mentes maduras, a distancia firme e ben basada

entre o home das cabezas boureadas pola existencia a granel

e o simpático escritoriño de provincias ao que a poceira lle vén mingua dende sempre...

 

ese día tiña tan que chegar e chegou coma unha onda soñada por surfistas de pelo cano

¿en que milonga rara andaríamos cheirándonos senón ocorrese a ruptura da baralla

pola metade gorda do mazo fournier ¿ comprendes vello amigo?

estou a dicirche que a miña cabeza existencialista non ten cura

pouco máis ca sedaciòn se pode facer por ela dende o trono das batas brancas.

 

¿ Comprendes pedalista, porteiro de fulbito ? pois deberías estar chamado a ser

a voz científico hipocrática crítica dunha xeración a pouco que te deixes querer.

Porque aquí todos somos ríos, ríos diferentes en busca da sentencia inapelable do mar

non me asusta, nin me abraia o sistema que te ten Prometeo encadeado coma a outros cocos

eu son e quero ser libre sempre e alá tí coas túas costas freudianas reiventando a psicanálise.

 

Riste, ríome , rímonos da provincia trinta e tres que poboamos

¡claro que deberíamos ser grandes amigo lonxe da corte dos milagres!

¡claro que é xusto facernos un oco un no corazón do outro!

A vella secretaria corta fogos, o número de teléfono privado, a consulta pola tarde

os achaques da idade, esa filla tamén psíquica chea de potencia: Tania

 

Estas cousas hai que escribilas así e eu neso cumpro coma  o eco dun val umbrío.

fatria, megalomanía, Suso de Toro, as entrañas do luminoso sol anano amarelo

todo iso é caca de curuxa detrás do altar da igrexa da Portela.

Amigo Blanco a ninguén lle gusta que lle repelen as ás a ollo clínico e familiar

en verdade amigo intenteino , semella que isto non vibra no diapasón alto que tentaba

 

pero hai amigo agora sei ,ao barallar as letras, que a ti toparásete sempre

polo camiño da liberdade, da xustiza, e do humanismo sempre, sempre

e iso , nos tempos que cimbran e coma dicir bebemos e alimentámonos da mesma luz sideral

ou da mesma auga máxica dos cinco ríos: Eume,Tambre,Ulla,Umia e Lérez

coma símbolos da nosa amizade que nas súas ribeiras énchense de flores cada primavera. 

                                   Sábado 18/3/2O21