Todo se pode cambiar.

                     

                   TODO SE PODE CAMBIAR.

Todos os días hai que seguir inventando a vida.Todos os días sen descanso, nin nos días vermellos do calendario ordenador, o mundo precisa da creatividade para seguir xirando no Cosmos.

Todo semella sinxelo a primeira vista pero non é así.Por debaixo do acostumado, do planificado, do que ten que ser porque así está programado, xorde o individuo subxectivo que, inmerso nun engrenaxe xigantesco e poderosamente cinguido por fíos invisibles que, o forzan e dirixen coma unha marioneta a dar o mellor de si a cotío, ata a extenuación física e mental, actúa coma unha pequena partícula, gran de area ou formiga da gran mecánica. Hai unhas rutinas, unha cotidianidade, que semellan instaladas dous ou tres minutos por diante da realidade e que polo tanto están por encima do ben e do mal; son intocables, funcionarán sempre da mesma maneira, de oficio e por máquina.Pero non é así, non existe tal maquinario intocable, afortunadamente.

Todo se pode cambiar cando as cousas non marchan, porque se apartan do camiño que máis lle convén á humanidade no seu conxunto.Menos a obriga newtoniana que ten o noso planeta de dar unha volta arredor do Sol cada ano, todo o demais non está escrito en ningunha parte; é dicir non hai ninguén ao volante.

O escritor checo Milán Kundera, di evidenciador: “ O planeta avanza no baleiro guiado por ninguén.Aí está a insoportable levedade de ser”. Vistas así as cousas ¿ verdade que resulta arrepiante, asombroso e impresionante ? Si, claro. Por iso convén sabelo, mastigalo, interiorizalo antes de dar outro paso sobre a codia do planeta con intencións egoístas, viciosas, corruptas e faltas de sentido común, principalmente no caso dos que eliximos para que nós gobernen.

Hai que inventalo todo cada día, insisto; nin sequera consta que as estradas estean postas pola noite ¿ que tal ?; pero hai que inventar e crear cavilando no ben común in extenso.Xa Séneca o estoico romano, coñecido para diferencialo do seu pai, polo xoven ou o filósofo ( Córdoba 4 a.c. – Roma 65) dicía:” Patria mea totus mundus est”.

Si, despois da globalización mediática, ten que vir a económica e a política a partir das bases inxeridas pola ONU. Un só planeta, un só goberno mundial e deixarse de bloques, potencias emerxentes, súper potencias e guerras absurdas, coma a actual de Siria, de base relixiosa a maior parte das veces.Todo se pode cambiar cando non funciona de maneira axustada á razón e ao sentido común, todo, todo; porque todos os días sen descanso se está inventando a vida, a convivencia, o plan conxunto da humanidade , que se comunica polo aire e xa foi quen de poñer o pe no seu único satélite natural, a propia Lúa, que outrora tanto cantaron os poetas.....

Sobre estes creadores cantores, en concreto hai un contundente comentario, do poeta romántico inglés Percy Bysshe Shelley (Field Place 1792- Golfo de Spezzia,1822 , xa que morreu afogado cando, no transcurso dun paseo, a súa barca naufragou)  que di así:” Os poetas , conforme ás circunstancias da época e a nación onde apareceron, foron chamados, nas primeiras idades do mundo, lexisladores e profetas; e un poeta esencialmente comprende e reúne ambos caracteres.Porque non só contempla intensamente o presente tal como é, e descubre aquelas leis conforme ás que as cousas presentes deben ser ordenadas, senón así mesmo albisca o porvir no presente, e as súas ideas son xermes da flor e o froito dos tempos vindeiros”.Nada máis. Por R. S. Lago, para todos vostedes.