venres, 24 de agosto de 2018

Sobre R.S. Lago. Extracto de un monográfico.


Naval Illa de Arousa Agosto 2018.R.S. Lago.

¿De dónde sale este Midas literario?, o lo que es lo mismo, ¿en que castillo medieval o proteica aldea gallega ha estado metido todo este tiempo?; pero lo cierto y seguro es que R.S. LAGO, de manera tan inesperada como sorprendente,  está ya considerado, en círculos bien informados, como uno de los  mejores escritores españoles, tanto en su lengua natal: el gallego, como en Español.
Rebelde, inconformista, marginal; casi nunca concede entrevistas, ni participa en actos públicos, consecuente con la idea de que el escritor debe dedicarse a escribir, sobre todas las cosas. Vive en su aldea natal, rodeado de naturaleza, animales domésticos y sus seres queridos.
Su relación con el mundo editorial y los intelectuales gallegos y españoles ha sido siempre polémica y llena de desencuentros. Antiacadémico, heterodoxo, vital, escribe sin concesiones lo que le dicta su sensibilidad insobornable.
Cada libro tiene su forma propia, cada obra es una nueva experiencia mental.
Desde una concepción muy vanguardista y original de los poemas, relatos y novelas que alcanza a plasmar en letras, su metodología y filosofía creativas, apuestan por la sencillez, el lenguaje directo y lo autobiográfico, porque la vida es literatura.
Cada texto es un campo de batalla de pulsiones, ideas nuevas y sentimientos diversos, no siempre fáciles de manejar. Las protagonistas son sobre todo las palabras, las frases, esos chispazos semánticos que caracterizan sus textos.
La lectura de sus obras, pese a la sencillez, no siempre resulta fácil, ni amena; la vida carece de argumento y la vida misteriosa, feliz y llena de dolor es precisamente la que transita por sus páginas desbordantes de autenticidad y entrega. Por todo esto hay quien señala que terminará siendo un autor de culto para la inmensa minoría que abrazará sus páginas con el ímpetu del náufrago en el mar.
Su obra básica es la trilogía en gallego: “A vida é literatura” y las dos novelas cortas también en el lenguaje de las cantigas medievales: “Home de Aluguer”  y “Tantrum”.
En español: “La cólera de Byron”, “Agua”, “Amuleto” y “Fiebre” están muy bien consideradas entre sus lectores.
En los relatos y la poesía, tanto en español como en gallego, el autor deja ver todas sus cualidades.
El País cuadernos de cultura año 2017. Extracto de un monográfico sobre el autor por el Catedrático en literatura gallega y española Don Manuel Becerra Miniño.

   




mércores, 15 de agosto de 2018

VERSOS DE COMBATE EN EL PLANETA DEMENCIA. Por R.S. LAGO.

Resultado de imaxes para pOEMAS


VERSOS DE COMBATE EN EL PLANETA DEMENCIA.

Sociedad de cenizos
de idiotas integrados.
Los dueños del paraíso
huelen a pis y a caca.

Los dueños del paraíso
lo tienen todo controlado.
Los dueños del paraíso
tienen el culo pringado.

A ti también te han dejado sin nada
a un lado del camino
eres un desposeído
un puto paria marginal
al que todos miran mal.

Hacen contigo lo que les da la gana
todo les pertenece, son los putos amos
deciden y hablan de sus cosas.
Son todos iguales
Hijos de puta integrales.

No tienen sangre en las venas
son del color de la mugre.
Ni democracia
ni igualdad
ni nada de nada
esto es una casa de putas baratas.

¡Me cago en todo!
que nos apagan la vida
sociedad de ratas.
Casi no puedo comer
no tengo ánimo de nada
me paso los días agarrando de la cabeza
no hay ningún futuro
estoy harto de vigilar la t.v.
Toda mi sensibilidad para nada
me han arrojado a los leones
con una sonrisa en los labios.

Me zumban los oídos
estoy triste y amargado.
Son mujeres, hombres
y días de cemento
fumo como un volcán
soporto la existencia.
Me dirijo al espíritu destructor
de esta sociedad demenciada
aquí no hay locura que no pueda ser cierta
la sentencia está siendo ejecutada constantemente.

Malditos los pobres
los viejos
los feos
los enfermos
se está escribiendo una nueva biblia
de neón
cerveza
drogas
y velocidad.
Es el tiempo del asesinato.
Los bancos tienen la poya tiesa
y se la meten por el culo
a la salas de maternidad.

Se les ha congelado la sangre
en los circuitos, antes venas.
El espanto capitalista
recorre Europa
soltando baba por la boca.
No queda ninguna libertad
por vencer.
Los que mandan
tienen por cabeza una calabaza hueca.
Hoy distinguen a un asesino
paranoico de infantes.
Medalla del mérito
a la selección de la especie
es un invernadero de neonazis
bestias entre cadenas de adorno
llevan demonios tatuados en la piel
beben gasolina en los bares
viven para ver morir a los débiles.
Tienen tanta prisa
que les pisan
los cordones umbilicales
a los engendros de la ratas.

El fuerte se come al débil
vestido con su traje de almirante
de hacer la primera comunión.
No hay un gramo de misericordia.
Todo es egoísmo al cubo.
Aquí una multitud descerebrada
camina dando tumbos zombis
quieren que te consumas
que te devores a ti mismo
que te sientas culpable.

¡Produzca, trabaje
sea útil y sonreirá!.
¡Dinero, dinero!
para comprar la libertad.
A salvo en el útero
agotado de tú santa madre.
No se hartan de devorarte los huevos
las ratas funcionan a comisión
venden el alma al diablo
por un montonazo de podridos euros.
El capitalismo en la ley de la selva.
¡Tan, tan, tan!
¡coge el dinero y corre!.
Suena el tambor de hojalata
¡Tan, tan, tan!
¡coge el dinero y corre!.

Hoy ha muerto un obrero
estaba en el interior
de un mar de sangre roja
ese acabó de currar
de sudar
de callar.
Un obrero es un tornillo
sin más, un obrero muerto
es una noticia escueta
y además si andaba triste…
¿Un obrero muerto?
¡Que dice este señor!.
Una niña rica en un descapotable
sólo es amable
cuando se la chupa incansable
a su macho formidable
que se la espeta en la boca
como un sable.
¿Cuánto vale un obrero estirado?.
Si, en euros
Treinta mil euros
por fiambre sudado
los paga el papá de la nena rica
sin mover un músculo.
El seguro de accidentes
grita como un león enjaulado.
El perito dice que el obrero
tenía demasiado alcohol en la sangre.
No pagan la muerte de borrachos.
Con los euros van a comprar ahora
el ala derecha de un avión privado.

El capitalismo es un golfo
que se ríe de su sombra.
El capitalismo sonríe de oreja
a oreja y se mea en las ilusiones
de la gente corriente como tú
que llegan a fin de mes
con la  lengua fuera
y las pelotas y los úteros sudados.
Los más tristes
aunque listos capaces de ver crecer la hierba
tienen los nervios despiertos
y viven en vía muerta, por ahora...
Jueves 10/6/2.010.






sábado, 21 de xullo de 2018

SOCIEDADE DE ENGANOS MUTUOS.



Resultado de imaxes para Sociedade


                 SOCIEDADE DE ENGANOS MUTUOS
-As mulleres en xeral vense obrigadas a ser todas meretrices con algún instinto maternal como máximo.Os homes en xeral son todos chulos de meretrices con instinto machista asasino reprimido.As mulleres e os homes en xeral conforman, na actualidade, unha sociedade moi tola e perigosa, na que se ben obrigados a competir, consumir, calar, votar, pagar impostos, tolerar a frustración e gozar dos pseudo praceres da vida con determinación:viaxes,gastronomía, roupa de moda, sexo, ximnasia, concertos ao aire libre, visitas a cidades importantes etc.A sociedade actual, en realidade, é un inmenso campo de concentración, ao fondo do cal hai unhas pinceladas escuras de algunha xustiza e a experiencia chea de sangue inocente: ¡ as dúas guerras mundiais! de que non hai guerra boa...
-¿ Nada máis?
-¡ Nada máis !
-¿É todo o que nos pode dicir gran mestre cogitador?
-Si, é todo, é o que máis ou menos hai debaixo das arpas da saliva.
-E os homes e mulleres que profesan credos relixiosos: ¿ que son ?
-Eses son uns trastornados mentais completamente tarados que viven do que deliran para sobrevivir.
-¿Está vostede seguro do que di gran mestre cogitador?
- Si a vida en sociedade é un equilibrio inestable entre as forzas armadas, as relixións e a política, co permiso dos mercados de valores. Un sen sentido maiúsculo que non ten outro motor que o engano mutuo...
-¿ E os nenos gran mestre cogitador ?
- ¡ Os nenos non debían medrar, preguntón?
-¿ Por qué gran mestre cogitador?
- Porque ao medrar, perden a inocencia, que os salva de ser cómplices de todo isto sen solucións adecuadas, coma vostede e coma min: ¿está claro preguntón?
- ¡Vai estando , vai estando!...
- ¿ Unha preguntiña máis?
- ¡Veña!
- E palabras coma: democracia, meritocracia,estado de ben estar, igualdade de oportunidades, acceso á cultura, lectura, desenrolo integral da personalidade, valores, traballo digno, conciliación laboral, ¿ qué me pode dicir delas?
- Pódelle dicir e dígolle que, esas e outras moitas, son o prato do dia e coma as lentellas se queres cómelas e senón deixalas...
- Xa me parecía a min, o que pasa é que agora hai moita oratoria ou así...
- Que quere que lle diga preguntón:”Vive para ti só, se podes; pois só para ti, se morres, morres” que dicía Francisco Quevedo...
- E eu agradecido engado: ¡ gran lección!

Domingo 15 de xullo do ano 2018. Por R.S. Lago.



mércores, 18 de xullo de 2018

Himno al sol.





En agradecimiento al sol, estrella enana amarilla centro de nuestro sistema planetario, que con su luz está detrás de cada pálpito de vida animal y vegetal de nuestro querido planeta Tierra.Todos somos hijos de su gran hoguera de helio a 8 minutos 18 segundos de nosotros.El poema Himno al sol es obra de José Espronceda y Delgado ( Almendralejo, 25 de Marzo de 1808- Madrid, 23 de Mayo de 1842). Este autor, pese a fallecer a la temprana edad de 34 años,  es el poeta más representativo del primer romanticismo español.Espero que os guste y aun que lo declameis en voz alta en honor del padre de la vida...

Resultado de imaxes para sol

HIMNO
Para y óyeme ¡oh sol! yo te saludo
y extático ante ti me atrevo a hablarte:
ardiente como tú mi fantasía,
arrebatada en ansia de admirarte
intrépidas a ti sus alas guía.
¡Ojalá que mi acento poderoso,
sublime resonando,
del trueno pavoroso
la temerosa voz sobrepujando,
¡oh sol! a ti llegara
y en medio de tu curso te parara!
¡Ah! Si la llama que mi mente alumbra
diera también su ardor a mis sentidos;
al rayo vencedor que los deslumbra,
los anhelantes ojos alzaría,
y en tu semblante fúlgido atrevidos,
mirando sin cesar, los fijaría.
¡Cuánto siempre te amé, sol refulgente!
¡Con qué sencillo anhelo,
siendo niño inocente,
seguirte ansiaba en el tendido cielo,
y extático te vía
y en contemplar tu luz me embebecía!
De los dorados límites de Oriente
que ciñe el rico en perlas Oceano,
al término sombroso de Occidente,
las orlas de tu ardiente vestidura
tiendes en pompa, augusto soberano,
y el mundo bañas en tu lumbre pura,
vívido lanzas de tu frente el día,
y, alma y vida del mundo,
tu disco en paz majestuoso envía
plácido ardor fecundo,
y te elevas triunfante,
corona de los orbes centellante.
Tranquilo subes del cénit dorado
al regio trono en la mitad del cielo,
de vivas llamas y esplendor ornado,
y reprimes tu vuelo:
y desde allí tu fúlgida carrera
rápido precipitas,
y tu rica encendida cabellera
en el seno del mar trémula agitas,
y tu esplendor se oculta,
y el ya pasado día
con otros mil la eternidad sepulta.
¡Cuántos siglos sin fin, cuántos has visto
en su abismo insondable desplomarse!
¡Cuánta pompa, grandeza y poderío
de imperios populosos disiparse!
¿Qué fueron ante ti? Del bosque umbrío
secas y leves hojas desprendidas,
que en círculos se mecen,
y al furor de Aquilón desaparecen.
Libre tú de la cólera divina,
viste anegarse el universo entero,
cuando las hojas por Jehová lanzadas,
impelidas del brazo justiciero
y a mares por los vientos despeñadas,
bramó la tempestad; retumbó en torno
el ronco trueno y con temblor crujieron
los ejes de diamante de la tierra;
montes y campos fueron
alborotado mar, tumba del hombre.
Se estremeció el profundo;
y entonces tú, como señor del mundo,
sobre la tempestad tu trono alzabas,
vestido de tinieblas,
y tu faz engreías,
y a otros mundos en paz resplandecías,
y otra vez nuevos siglos
viste llegar, huir, desvanecerse
en remolino eterno, cual las olas
llegan, se agolpan y huyen de Oceano,
y tornan otra vez a sucederse;
mientras inmutable tú, solo y radiante
¡oh sol! siempre te elevas,
y edades mil y mil huellas triunfante.
¿Y habrás de ser eterno, inextinguible,
sin que nunca jamás tu inmensa hoguera
pierda su resplandor, siempre incansable,
audaz siguiendo tu inmortal carrera,
hundirse las edades contemplando
y solo, eterno, perenal, sublime,
monarca poderoso, dominando?
No; que también la muerte,
si de lejos te sigue,
no menos anhelante te persigue.
¿Quién sabe si tal vez pobre destello
eres tú de otro sol que otro universo
mayor que el nuestro un día
con doble resplandor esclarecía!!!
Goza tu juventud y tu hermosura,
¡oh sol!, que cuando el pavoroso día
llegue que el orbe estalle y se desprenda
de la potente mano
del Padre soberano,
y allá a la eternidad también descienda,
deshecho en mil pedazos, destrozado
y en piélagos de fuego
envuelto para siempre y sepultado;
de cien tormentas al horrible estruendo,
en tinieblas sin fin tu llama pura
entonces morirá. noche sombría
cubrirá eterna la celeste cumbre:
ni aun quedará reliquia de tu lumbre!!!

venres, 6 de xullo de 2018

INDIFERENZA


Resultado de imaxes para esclavos



                                            INDIFERENZA
Que non ten enganen os listos desta merenda de negros con trapalladas absurdas; porque aquí todo é relativo, aproximado e provisional e ademais por veces semella que non hai ninguén ao volante.Saíu un mundo con autos movidos por combustibles fósiles en proceso de hibridación para funcionar con electricidade renovable e televisións planas que redefinen imaxes propagas polo aire que respiramos, porque así o quixeron os dados evolutivo creativos.
Somos froito do azar nun mundo aparentemente humano...claro que si,porque a Terra, Gea en lingua grega,non ten nada que ver con nós. Continente e contido aquí son cousas diversas...Ela é unha roca co núcleo vivo, co seu particular magnetismo, que voa polo espacio trazando unha curva elíptica arredor dunha estrela anana amarela ou tipo espectral G da secuencia principal, de luminosidade V, obrigada polas leis gravitacionais que lle consinte e dita o cosmos.
A indiferenza dos astros , que funcionan coma un mecanismo de reloxería monótono , pase o que pase sobre a súa superficie, debería ser de dominio común, pero non é así, porque interiorizar algo tal obvio precisa dun adestramento mental que non toda a xente pode regalarse a si mesmo, porque a sociedade que producimos está moito máis próxima a unha sociedade de escravos ca de sabios ou de seres humanos capacitados para entender algúns asuntos básicos.O planeta Terra cada día astronómico leva a bordo unha brutal loita humana pola vida, que descoñece e ignora porque ser humano e planeta Terra son cousas distintas.
A indiferenza dos astros e incluso a filosófica música marabillosa das esferas renacentista e clásica,que percibían os máis sabios, seguen conceptualmente aí,  mentres na crúa realidade se suceden sen descanso as bárbaras guerras e as escandalosas inxustizas: nenos famentos do Camerún son obrigados a traballar de sol a sol nas minas de extracción de ouro, é algo que eu constato a diario e por iso cho quero facer saber a ti, para que non te enganen con mentiras de saldo e outras milongas; porque aínda que sei que é difícil, tal vez isto che explique porque o teu xardín está moi bonito, mentres ti choras diante do seu indiferente silencio porque non aprobaches as oposicións a peón xardineiro, mestre de primaria ou a xuíz...baixo toda a luminosidade ata agora inconducente e indiferente tamén, da fastosa Vía Láctea que nós contén...
É dicir debemos ser nós os interesados na saúde da Terra, porque a ela tanto lle ten se seguimos vivos coma se desaparecemos,por elemental principio de indiferenza.
Mércores 5 de xullo do ano 2018.Por R. S. Lago.           

       



domingo, 17 de xuño de 2018

A VIDA: O GRANDE E INQUIETANTE XOGO DO UNIVERSO




Resultado de imaxes para el origen de la vida



A VIDA: O GRANDE E INQUIETANTE XOGO DO UNIVERSO.

Se non entendín mal o protagonista central da novela Orixe de: Dan (Daniel) Brown( Exeter,Novo Hampshire, Estados Unidos 22 de xuño de 1964...) :Edmond Kirsch un xove multimillonario norteamericano, informático, inventor e futurólogo quere transmitir ao mundo dous mensaxes claves: I.-Deben acabarse as escuras relixións e debe chegar o tempo da ciencia esclarecedora, empregando un verso do escritor inglés de finais so século XVII Willian Blake: “Morren as escuras relixións e reina a doce cencia” e II.- No futuro vamos ter que aprender a convivir coas máquinas intelixentes, ou robots. En sínteses ese é o alcance das súas descubertas.

Aínda así, o máis interesante baixo o meu punto de vista, é cando se teoriza sobre a sopa primixenia: os mares do principio da historia planetaria onde debeu xurdir o primeiro palpito de vida evolutiva, sen necesidade dun creador, nin dunha terceira teoría como é a panspermia ou sementeira da vida por medio de meteoritos procedentes de rexións do espacio onde xa tivese sucedido antes o gran salto ou fito que alimentou as primeiras células vivas nais da bioloxía. Neste senso, fálase do experimento Miller-Urey dos anos cincuenta, levado a cabo por ambos na universidade de Ucla, poñendo en probetas de laboratorio os ingredientes básicos da referida sopa inicial, sen resultados aparentes, agás algúns asomos de aminoácidos...que despois o protagonista, por medio dun súper computador cuántico, situado no centro de alta computación de Barcelona, é capaz de operar con éxito ao poder ver a evolución da sopa primordial ao longo de millóns de anos grazas á informática; é dicir aos científicos de Ucla, que toparon asomos de aminoácidos, o que lles faltaba é o compoñente: ¡tempo!, para toparse coa débil luz da vida inicial...teoricamente interesante e sobre todo balsámico para aqueles que se fan as preguntas correctas a bote pronto, aínda que doan e a boa fe que doen...
Para finalizar, tamén me parece interesante tratar de dar unha nova resposta ao por qué o universo se dedica a facer vida, cousa que segundo as especulacións novelísticas do autor estadounidense, obedece ás gañas que ten de xogar a aumentar a entropía, segundo a segunda lei da termodinámica.”Para crear caos de maneira máis eficiente, fai falla un pouco de orde”. Así nesta especulación a vida é un simple xogo do cosmos.Trátase de fabricar organismos: animais, seres humanos, árbores, coma quen fabrica motores, estruturas ordenadas, para que catalicen primeiro e logo disipen enerxía a cotío; xa que entropía é desorde, disipación, simple xogo a nivel das leis físicas e biolóxicas....máis ou menos.
Neste senso o autor noruego Jostein Gaarder, falaba de que posiblemente o cosmos fabricara ao ser humano e concretamente ao seu ollo observador para verse a si mesmo en todo o seu esplendor galáctico...posibilidade máis finalista e poética, que tamén me gusta,pero que para min perde diante da entropía e a disipación referidas, para que así esteamos diante dun cosmos inocente e inquedo, pero bastante absurdo e surrealista. Ser por ser, estar por estar, sen maior interese finalista coherente...Claro que en definitiva, todas estas son especulacións ociosas entorno á obra dun dos escritores máis traducidos, lidos e vendidos da esfera terrestre, a anos luz da literatura galega en xeral e tamén da española, salvo escasas excepcións, coma a de Arturo Pérez Reverte, único pluma destes pagos capaz de artellar algo así si se pon, tal como demostrou verbi gratia en “ A Carta esférica”...
E agora adiante, destrozen este artigo coa mente e ata  coas terribles mans, aumentando así a disipada entropía, para que o universo se ría a gusto de meu esforzo ao escribilo e do de vostedes ao lerme e nós vaia , cando menos, deixando vivir no fráxil equilibrio inestable no que existimos e ás veces soñamos...  
Domingo 20 de Maio do ano 2018. Por R.S. Lago.
            

venres, 8 de xuño de 2018

NA VELLEZ NON HAI LUGAR PARA COBARDES


                                          



NA VELLEZ NON HAI LUGAR PARA COBARDES
A frase que da título a este artigo débese ao periodista escritor norteamericano Henry Louís Mecken (1880-1956), un dos intelectuais máis influentes da primeira metade do século XX nese país setentrional, coñecido popularmente coma “O sabio de Baltimore”, de paso gran defensor da liberdade de conciencia e dos dereitos civís das persoas.Ben se entende que, a vellez hai que afrontala con valentía e determinación, a risco de perderse nunha viaxe sen retorno chea de medos, enfermidades imaxinarias e frustracións...o cal dito así ata soa moi ben...
Sen embargo a realidade dos nosos maiores neste amado país e moito máis complicada, o estado terapéutico implacable di que unha determinada persoa: familiar ou veciña, ten un deterioro cognitivo leve e unha probable demencia, entre outras varias enfermidades e non hai volta de folla...porque os señores dos corpos humanos son drogabusólogos e máis semella que fomentan a enfermidade en vez de acabala...atacan ao ser humano civilizado con palabras terribles e salvaxes, sen mingua, nin fraqueza e xa cumpren. É o seu traballo...peritaxes feitos por funcionarios do estado, unha cousa que da medo e pon os pelos tesos.
Medicina preventiva e un mellor trato da poboación por medio dun sistema máis xusto e igualitario é o que se vota en falta.Persoas traballando en ocupacións conciliables coa vida positiva, ambientes laborais sans, seguridade e hixiene no emprego e non empresas sen pés nin cabeza desfacendo na xente a eito. Fóra a sociedade escurantista das relixións, as verbenas do patrón , atrás folclorismo militante e veñan os libros a poñer as bases da cultura construíndo persoas libres e informadas.
Con moita mágoa estou asistindo ao triste espectáculo de ver á xeración que me pariu triturada, pisada, arrecunchada, enmudecina pola trepidante marcha cara a ningures da postmodernidade local en vivo e tamén pola oficial televisada...todos os maiores aquí están a perder o sentido dunha maneira moi sospeitosa.
A vida máis ou menos lonxeva non é suficiente para explicar este xenocidio calado que está a producir diante dos nosos ollos rurais asustados e ofendidos...o trato que se lles están dando aos nosos maiores é vergoñento, inadecuado e ata extintivo na maioría dos casos. Os chamados fillos da ira, porque naceron aproximadamente nos tempos da contenda fratricida, precisan cariño, consideración, estima; menos pastillas de colores e menos folclore composto por excursións extenuantes, talleres ocupacionais parvulario degradantes e clases de mobilidade á moda.Non se están facendo as cousas con verdadeiro interese humano. Non sei dicir como é... pero así como fan dende logo non é nada...porque en definitiva parafraseando a Pablo Picasso eu creo que: “a xuventude non ten idade” e aquí o que fan entre uns e outros e adestrarlles a vellez e convencelos para que morran que sube a madeira...
Por R.S. Lago.Venres 8 de Xuño do ano 2018.
     





EL FLIPADO DE LA MOTOSIERRA LIBERAL, UN TAL JAVIER GERARDO MILEI...

EL FLIPADO DE LA MOTOSIERRA LIBERAL Javier Gerardo Milei (1970), 1.78 de estatura, 80 kilogramos de peso…el flipado de la motosierra liber...