xoves, 8 de agosto de 2019

Verano del año 2019, 2ª votación de investidura fallida

Resultado de imaxes para segundo intento de investidura también falla



Decepcionado después del segundo intento de investidura de Pedro Sánchez Pérez Castejón, volví a escribir otro soneto, sin importarme la métrica.Se lo envio por opinar, no intento echar más leña al fuego.Ojalá todo se resuelva en septiembre y Pedro Sánchez pueda formar gobierno...por lo demás yo no acudiría a unas nuevas votaciones y aunque sé de su importancia, procuraré que la política y sus vaivenes no me afecten tanto... 
         VERANO DEL AÑO 2019.
         2ª VOTACIÓN DE INVESTIDURA
Hoy España es la vieja calle del gato
Valle no se deja la barba adecentar
parlamentan pero no alcanzan trato
pueblo asiste a esperpento sin pestañear.

Pedro Sánchez como Ulises Odiseo
sólo cuenta con el apoyo de Atenea
Pablo Catedrales juega mal y feo
y así todo se torna estéril pelea.

No hay gobierno, Sánchez, resiste
el parlamento unido le hace el vacío
la infausta cámara no lo inviste.

La clase política no da la talla
en Julio el ciudadano siente frío
y la calle del gato ya odia su medalla.
Jueves 25 de Julio del año 2019
Enlaces:
          Mi carta va dirijida al correo del lector del suplemento dominical XL que gestiona el escritor Lorenzo Silva, si eligen tu carta, como la que más le interesa al referido, te regalan un esferógrafo.Con mis cartas el tipo este debe hacer aviones de papel, porque no es que no me ponga en condiciones de ganar el esferógrafo de la firma Mont Blanc, es que ni siquiera me publica lo que le envio. Es su sección y la dirige como quiere...la verdad es que yo no le he leido nada a este pluma, creo que ganó el planeta con "El alquimista impaciente". Cuando proceda le enviaré otra carta y seguro que la pongo aquí porque es una manera de ir haciendo camino, más o menos aceptable...ya veré...

martes, 16 de xullo de 2019

POLITICOS COMO MULAS


Resultado de imaxes para mulas



                     POLÍTICOS COMO MULAS

Sorprendido, dolido y triste porque la clase política española, después de dos comicios casi seguidos, empiece a barajar desde el primer momento la posibilidad de ir a unas segundas elecciones generales, sin importarles el hartazgo de los votantes, me sentí en la obligación de escribir, con plumas de soneto, la siguiente composición:

VERANO DEL AÑO 19
Hablan fieros de repetir las elecciones
generales, como quien habla de películas
trasladan al fatigado pueblo sus funciones
estos políticos son unas auténticas mulas.

No se les cae la cibor jeta al suelo
al mentar de primeras esta posibilidad
quieren tomarnos a todos el pelo
olvidan la palabra responsabilidad.
El pueblo habla siempre muy claro
si políticos sordos no lo entienden
lo mejor es que se apunten al paro.

El pueblo necesita gobierno y buena gestión
estas incapacidades hieren y ofenden
y sólo trasmiten irresponsabilidad y tensión.
Sábado 13 de Julio del año 2019.


xoves, 4 de xullo de 2019

A RECUPERACIÓN TEÓRICA E DOCUMENTAL DO PARQUE DO PASATEMPO EN BETANZOS

Resultado de imaxes para pasatiempos capricho de un indiano



 A RECUPERACIÓN TEÓRICA E DOCUMENTAL DO PARQUE DO PASATEMPO, ADXECTIVADO COMA O CAPRICHO DUN INDIANO.

Título: “El Pasatiempo” o capricho dun indiano.
Autores:Ignacio Cubano Vázquez, Mª Luz Pato Iglesias e Xosé Sousa Jiménez.
Editorial: Edicións do Castro 1991. Cadernos do Seminario de Sargadelos nº53.
COMENTARIO
O parque empezou a erixirse no ano 1893, ano da volta das américas do seu promotor: Xoán García Naveira ao seu Betanzos natal no ano 1914, no que a obra estaba practicamente feita.Claro que ata o ano 1933, data da morte de don Xoán, seguiu medrando.
Don Xoán García Naveira (1849-1933), tiña 84 anos.
Don Xesús García Naveira (1853-1911), tiña 58. Morreu nun accidente de circulación na Arxentina. Este catro anos máis novo ca don Xoán, e o que o sigue na emigración e forman equipo.
Eran de familia moi humilde, pero tiñan gañas de mellorar economicamente e querían cultivarse como persoas. Fan fortuna coa firma importadora:”García Hermanos” especializada no ramo téxtil, tamén por medio de terreos revalorizados en baía Branca con motivo do paso camiño de ferro, ademais tiñan importantes establecementos comerciais en Bos Aires.Fan fortuna axiña entre os anos 1869 ao ano 1893, 24 anos nas américas e xa son ricos...
Convértense en filántropos: Don Xesús por medio dun testamento ológrafo , deixou diversos legados: En favor das escolas, para o asilo, para a fundación dunha escola municipal (1917), para unha casa do pobo,para 200 familias pobres de Betanzos.
As obras individuais de Don Xoán foron:2º lavadoiro público en as Cascas (1912), un refuxio para nenas anormais físicas (1923), o sanatorio San Miguel (1930), melloras no hospital San Antonio de Padua, legado a favor do asilo e do refuxio.
O parque do Pasatempo é obra máis persoal e orixinal de don Xoán.
Era un recinto particular: un xardín de recreo, pero de disfrute público, e non só para veciños de Betanzos.
No libro tópase unha descrición pormenorizada do contido deste fabuloso parque, con fotos e planos. Chaladuras de don Xoán dicían algúns.
Mármores de carrara para algunhas estatuas, cemento Porland para outras estruturas do complexo, 220 obreiros contratados que de paso son ensinados a ler e as obras resultan tamén coma unha escola de formación profesional.
Espectacular,magnífico, autobiográfico, enciclopédico, o Pasatempo é unha obra de arte galego eloxiada por Luís Seoane no ano 1957 e con este libro escrito e documentado por tres historiadores da arte saídos de USAC,pode quedar na memoria viva da contemporaneidade máis actual.
Como notas significativas  do texto, ao marxe da súa feliz reconstrución teórica, hai que sinalar que durante a guerra civil as estatuas foron branco das prácticas de tiro dos soldados.Por outra parte os dous colosais leóns que había á entrada do xardín, dise que agora están na entrada do santuario da virxe de Covadonga en Asturias e as estatuas dos césares romanos máis relacionados con España, están embelecendo o edificio da compañía aseguradora a Unión e o Fénix da capital do estado.
A primeira noticia que tiven deste capricho indiano foio por medio dunha excursión da asociación cultural Barosa de Barro e a comprensión do que representou na época chégame por medio deste libro de recomendable lectura.Filantropía, extravagancia, dúas maneiras de chegar ás páxinas da historia.Don Xoán e don Xesús García Naveira, os irmáns Naveira, son dous betanceiros que fixeron fortuna no novo mundo e non se esqueceron do seu Betanzos natal á hora de mellorar as súas infraestruturas e poñer en marcha os seus soños. Por R.S. Lago Martes 2/7/2019. 


xoves, 27 de xuño de 2019

A historia dun soado crime a principios do século XX

Resultado de imaxes para o crime do pazo do monte en ribadumia


A HISTORIA DUN SOADO CRIME A PRINCIPIOS DO SÉCULO XX

Título: O crime do Pazo do Monte
Autor: Hernando Martínez Chantada.
Edita: Iltmo. Concello de Ribadumia.110 páxinas.Ano 2019

A min a literatura de proximidade está claro que me pode. Neste caso trátase da radiografía dun crime moi soado no Salnés Val : Ribadumia. O sábado 18 de abril do ano 1914 Xosé Fariña Varela de 66 anos de idade propietario do Pazo do Monte a orelas do Umia, xuíz de Ribadumia, casado e cunha filla, morre a mans do xornaleiro Manuel Souto Pájaro, montañés, da terra da Arzúa,nacido en setembro de 1893 no lugar de Vilanova da parroquia de San Cristovo de Beseño, no concello coruñés de Touro...
O autor do libro: Hernando que é no principal un  mestre de escola xubilado de Ribadumia, foi tamén un dos promotores da adega Martín Códax que durante algúns anos patrocinou un premio de poesía, por si isto fóra pouco tamén é  un  veterano meteorólogo voluntario asociado, con estación de medición na casa. Polo que puiden indagar ten escrito libros didácticos para a educación xeral básica e outros sobre a historia da súa parroquia e freguesía. Estamos diante dun home positivo e traballador que cre , acertadamente ao meu xuízo, que “ A historia é a mestra da vida”.
Pese a confesión do culpable, o autor por medio de acertadas reflexións persoais e históricas, quere transmitirlle ao lector, o enredadas que andaban as cousas naquela época.Un propietario rico con chofer e  segunda residencia na rúa Riestra da capital da provincia négase a darlle o xornal gañado ao seu empregado, para que poida pagar as botas que contratou en Barrantes, mesmo trata de matalo cun tiro dunha escopeta de salón, en defensa propia o xornaleiro golpéao cunha estaca de carballo e despois róuballe o diñeiro e calza as botas do morto, facendo desaparecer a roupa. A todo isto ao ser localizado pola garda civil na taberna da Goulla, consigue escapar, e volve a ter problemas en Barro, onde tamén traballara algún tempo nalgunha casa grande, finalmente e detido preto da súa casa materna...sigue detención en Cambados...xuízo na audiencia provincial de Pontevedra con xurado popular...condena a morte...que se queda en cadea perpetua no penal de Santoña en Cantabria. Esta é a espiña da pescada, pero o autor didáctico e bo coñecedor do marco histórico, se é necesario fai un aparte e fala da emigración, do caciquismo, do clientelismo político, da corrupción política, da etnografía e do que se lle poña por diante. O libro está documentado con noticias dos periódicos, fotos, lápidas onde están soterrados os corpos dos protagonistas, debuxos de Castelao, xenealoxías de familias poderosas da época, explicacións do brasóns distinguen o Pazo do Monte etc.
Para rematar, acaba coa fantasmagoría final: A volta do indiano, episodio imaxinario na vida de Manuel Souto Pájaro, que probablemente fuxira aos tres anos de encarcerado no penal cántabro, probablemente apoiado por xente poderosa de fóra do cárcere,  e despois chegou a casarse na Arxentina sen descendencia, onde traballou de conserxe no barrio do Juncal...
En conxunto o libro é unha invitación a non meterse en leas políticas e vivir a vida con humildade gozando da familia e a natureza. O pucheirazo  electoral, o relevo no poder entre conservadores e liberais, a man esquerda necesaria para manter ao pobo calado e tranquilo... destacar a figura do avogado defensor do sentenciado que foi un tal Rafael López Haro(1876-1967), natural dun pobo de Cuenca, notario en varias prazas entre elas Pontevedra, compuxo  obras literarias de diversos xéneros chegando a ser un importante escritor. Ingresou no círculo político maurista da cidade do Lérez, que simpatizaba co anticaciquismo agrario . Indignouse moito porque o asasino do cacique Fariña non encontrou defensor.Entón López de Haro pediu a baixa como notario , inscribiuse no colexio de avogados e , como seu defensor, conseguiu salvar da morte a Souto Pájaro, a raíz disto entrou en política da man de Antonio Maura e foi gobernador civil en varias provincias...
En fin historia de proximidade das que a min tanto me gustan, que non se acaba no expresado e ten múltiples e fecundas lecturas. O autor Hernando Martínez Chantada ata se atreve a facer un cantar de cego, a principio do exemplar, para dar noticia do crime de Ribadumia por festas e romarías a cambio dunhas moedas...Xoves 27 de Xuño do ano 2019. Por R.S. Lago.

    




Un libro ameno e enriquecedor.

Resultado de imaxes para o clan de martiño


UN LIBRO AMENO E ENRIQUECEDOR

Título: O clan de Martiño
Autores: Roberto Rivas ( Guión)
                 Iván Bello (Texto)
                 Ana Seoane (Ilustracións)
Impresión: Táktika comunicación.
Edita: Deputación Provincial de Po.2019

Acabo de ler este libro asinado por dous barrenses: Roberto e Iván, e por a ilustradora Ana Seoane da que non sei dicir cal é o seu lugar de nacenza. Ben, desculpada esta ignorancia, digo que me gustou e que mesmo me aportou datos interesantes, sendo eu un adulto, cando o exemplar do que falamos parece dirixido ao público infantil.
Paleolítico, nómades, caza , recolleita de froitos salvaxes e ovos, procura do mellor clima, pedras quentes sobre as que se poden facer enormes sestas.
Idade de bronce, sedentarismo, depresión meridiana,cobre,adornos,agricultura e gandería,petróglifos, mámoa Rodel de Agudelo.
Idade de ferro,castros, monte Güimil de Agudelo,comercio,guerreiros,cerámica con barro,talla de pedras, Druída relixión e medicina.
A romanización, 19 antes da nosa era chega Xulio César,cen anos de disputas entre romanos e castrexos,viño,novas sementes,tellas,latín.
As invasións suevas e bretoas, finais século V chegan os Suevos de orixe xermánica,bretóns séculos V e VI de Britania, Bretoña en Curro,carpintería.
O camiño de Santiago e o estilo románico, ano 1101 Diego Xelmírez arcebispo de Compostela destino de peregrinacións, Vía romana convertese no camiño portugués, século XII San Martiño de Agudelo e o mestre Mateo do Pórtico da Gloria, roupa de liño,troitas no río.
A orde beneditina e o viño, Armenteira, século XII: albariño e caíño, “unha vella apañando bagullas fixo unha pipa de viño” dicía meu avó paterno Francisco en terras de Penalta, Arcos da Condesa, Caldas de Reis. Este era un traballo menor para nenos nas outonais vendimas.
Época moderna: o millo e a pataca, século XVI, despois da descuberta, chegan as patacas e o millo,muíños de Barosa. Interesante: Nove crases de patacas, seis crases de espigas de millo etc.etc.
Unha pequena alfaia é este libro no que as ilustracións son basilares, narrativas e cheas de sentido do humor, que no texto non falta tampouco. Historia de proximidade, intrahistoria, tal vez un guión para algo máis grande...eu que sei...normalmente só falo dos libros que me gustan, está claro.27/6/19 por R.S. Lago.

domingo, 16 de xuño de 2019

TOTALMENTE EN CONTRA DA RANCIA FESTA DO VIÑO DE BARRO.




                                    DESPOIS DA XXXVI FESTA DO VIÑO DE BARRO

En Barro levamos xa 36 longos anos exaltando os supostos famosos caldos da zoa porque se lle puxo nos miolos a catro ebrios de taberna incapaces de ver máis alá das cuncas de viño e das pírricas esmorgas delirantes que incorporan. Sete lustros e pico de: cirroses hepáticas, violencia de xénero no ámbito familiar por parte dos confrades da relixión báquica, traballo escravo e incesante mal remunerado nas viñas, todo amparado polo concello, sen máis norte e como senón houbese un mañá. Todo porque a catro linces acaneados se lle meteu na cabeza, a base de ver a Falcon Crest ,emular na distancia a clase de vida que establecía a serie norteamericana.Agora mesmo, estamos metidos de cheo e sen aparente remedio, no mundo das vespas e alambretas, dos enólogos de carreira, dos cabalos e cabaleiros,dos cociñeiros sobre tellas de lousa, das festas medievais, das sardiñas con pan de millo, da zumba, da carne ao caldeiro, do polbo á feira, dos desfiles de moda.....Unha cousa entre surrealista e escandalosa que presenta as credenciais deste tempo fervido en chumbo de cambio climático e de fabricar soldadiños de colección bélica.Aquí, aparte de pretender converter o nome do municipio nunha marca de viños, lévanse gastado máis dun millón de euros en apoiar as quenturas e ambicións etílicas dun pequeno porcentaxe de xente, menos dun 15% de produtores máis alá do tradicional autoconsumo.¡Persoalmente nunca me gustou esta sobre dimensionada festa!, que xunto coa de Barrantes e Cambados máis ca un mérito para o pobo que a celebra é unha especie de tara que axiña se contaxia negativamente a aqueles que aquí defendemos a auga como o líquido propio dos corpos sans, lonxe dos comas etílicos, comportamentos incívicos, ouriños e defecacións e falta de equilibrio que agora padecemos con resignación cada ano.Agora, algúns esclarecidos falan  para defender os seus intereses, de que sempre se vendeu viño daquí para as tabernas de Boa Vila e que mesmo os primeiros premios da festa de Cambados viñeron para Barro.Moi ben. Perfecto.Pero miñas donas, meus señores, aproveitando que o Umia pasa por Caldas de Reis, non se converte como se esta a facer un municipio enteiro na etiqueta dunha botella de viño.Que despois, todos sabemos, que a xente ten que venderlle o quilo de uva albariña aos adegueiros, principalmente  de Cambados, polo que estes lles queren pagar, ao non haber un prezo xusto nacido das leis do mercado.En fin que para o meu gusto e na miña opinión o Barro que está aflorando coas luces das cuncas de viño non é en absoluto o que se merece este fermoso municipio do alto Salnés val, incardinado na comarca de Pontevedra.Merecerían estas terras algo máis requintado e cultural, que claro non se pode deseñar a priori sen atender ao pulso propio do territorio, Barro cerámica, Barro ecoloxía, Barro produtos da horta. De verdade ben queridos amigos meus, seguir como seguro que se vai seguir polo camiño do alcol, porque non hai maiores alcances e por certos intereses persoais, xa está sendo un erro histórico grande e cada vez vaise facer máis visible e voluminoso coma as bolas de neve cando avanzan monte abaixo.Digo todo isto coa mellor boa vontade, en busca doutro espírito menos turbulento cal é a ebriedade para que o noso pobo brille orixinal e admirable entre os pobos da súa contorna.Esta miña opinión é recomendable lela cunha copa de auga fría e limpa, dalgunha das nosas rumorosas fontes, preto da man.Saúde para todos.
Martes 26 de Xuño do ano 2.015. Por R.S. Lago.  
Escribín o anterior no ano 2015 e agora no 2019 manteñóo. Cantarlle ao viño, louvalo e un lugar común, o problema está en meterse debaixo da parra no mes de xaneiro e saír no mes de decembro. O traballo do viño é un traballo escravista e o pobo que resulta deste cultivo non le libros, nin se interesa pola cultura...é parecido a un pobo da conca mineira...traballador, ebrio e pendencieiro: Iso é o que levan metendo nos miolos da xente durante corenta anos os gobernantes deste sufrido pobo...e xa poden dicir o que queiran o presidente do consello regulador, o alcalde, o delegado de cultura da deputación provincial e ata o pregoeiro, o meu amigo Adolfo Caamaño. Non, Barro, precisa de todo menos viño e festas do viño...Porque os que dirixen as bodegas, salvo honrosas excepcións, non caban, nin sulfatan, nin podan, nin vendimian, non iso deixano para o pobo chan, despois eles beben os berebaxes que inventan con saborosos queixos de cabra...Cumpro e que tome nota quen poida e queira entender. Esta non deixa de ser unha opinión miña. Claro que non teño nada persoal en contra dos colleiteiros , nis das adegas que hai en Barro, claro que penso no futuro e expreso a miña opinión, claro que si.Domingo 16 de Maio do ano 2018.
                                                       * 
  Ás veces, como son bastante obsesivo, quero impoñer a miña visión sobre algúns asuntos coma se fose un temible sátrapa; esto sucedeme, en particular coa Festa do viño do pobo de Barro. no que vivo, dado que eu non son bebedor de alcol. Desta volta, cambiandolle o nome ao municipio polo de: Pobra do Castelo, fixen uns cuartetos. Resulta que eu creo que se podían facer unhas festas denominadas de Primavera abandonando a denominación de Festa do Viño. Busco darlle máis vistosidade ás nosas festas maiores, e que o viño non sexa o principal protagonista. As cuartetas explican mellor a miña idea. Cumpro cos meus fundamentos ao expresar a miña idea, sen afán de ir contra ninguén, coma unha opinión máis...consciente de que unha cousa é predicar e outra dar trigo...saúdos.     

FESTA DO VIÑO NA POBRA DO CASTELO


Gran festa rachada

na Pobra do Castelo

viva a xente educada

divertida e con estilo

 

a anual festa do viño

para os que non saben beber

é mala festa e peor camiño

basta abrir os ollos para ver

 

viño, sardiñas e de millo pan

gratis todos os anos son

para os que en ringleira van

cumprindo coa tradición

 

potenciar o consumo do alcol

cunha festa coma esta

é perder o preciso control

sacar a pasear a besta

 

Pobra do Castelo outro evento

precisa que lle dea fuste e ser

que espalle estas letras o vento

xa non hai tempo que perder

 

ter o viño por bandeira

converter un pobo nunha adega

é coller auga cunha peneira

usar martelo e trencha na sega

 

o pasado débese acabar

xa chegou coas 46 bailadas

noutro tipo de fermosas festas

póñanse todos a cavilar.

Xoves 19/6/25


Escrito para presentar diante de Xunta de montes en man común da Portela , unha vez que firmen os veciños...

  Á XUNTA DE MONTES EN MAN COMÚN DA PORTELA Rudesindo Lago Taboada con DNI Nº 35287598D en nome propio, previa autorización da súa nai a com...