luns, 25 de febreiro de 2019

MANOLO O LANCHAS


                       MANOLO O LANCHAS
Manuel Pereira Ledo,natural de Cabeza de Boi, Armenteira, Meis, é un ser trípede, en vez de bípede; porque naceu, xa hai máis de medio século, con tres pernas.Caprichos da natureza que ás veces bota un borrón. Son tres extremidades inferiores sas, útiles e anatomicamente  correctas, iso si ten dous pés dereitos.Aos dezaoito anos corría os cen metros lisos por debaixo dos nove segundos, pero claro a federación galega de atletismo negouse sempre a aceptar o rexistro.Alcúmase O Lanchas, porque o seu modo de vida consistiu e andar polas feiras do país, con tres lanchas voadoras pintadas coas cores da bandeira galega, que lle comprou a un xitano de Xinzo de Limia.Ademais exhibía as tres pernas nun teatriño lateral cobrando a entrada. Mañá regresa de Valencia por vía aérea ao aeroporto vigués de Peinador, os seus veciños recibirémolo como a unha estrela...o doutor milagre Don Pedro Cavadas extirpoulle a perna sobrante... sobre todo porque como dicía e di o propio Lanchas, non ganaba para zapatos...Por rslago.     

domingo, 17 de febreiro de 2019

Parchís.


                               DON SIMONETO VERÓNICO

                         Resultado de imaxes para Parchís

                                  PARCHÍS
Don Simoneto Verónico non se cansa de ver xogar ao parchís ás voluptuosas mouras espidas na súa casa feita coa escuma invernal de ríos, fontes e regatos.As mouras, gardadoras de fabulosos tesouros nos lugares máis insospeitados da xeografía esmeralda, acoden ata o fogar de Don Simoneto, dispostas a esquecerse durante uns días do seu lendario, pero moi suxeito traballo, de custodias e de paso reciben nas súas magníficas carnes a calor das chamas que bailan a danza do lume na lareira paceña deste descendente do mago Merlín.
Nunha gran mesa medieval de castiñeiro hai toda clase de saudables bebidas, alimentos e froitas, para que as mulleres sacien a súa sede e fame proverbiais.O descendente goza ao velas contentas, fermosas,faladoras, competitivas, desinhibidas, arredor do inocente xogo.Cando lle pesan as pestanas dormen a perna solta sobre o chan cuberto de alfombras voadoras.Don Simoneto entón vainas contando e cando chega ao número cinco centos quince sabe que están todas...cavila el, coma sempre, no medio milleiro de tesouros e máis quince que hai en calquera lugar do país da noite...e que el como mago e home de coñecemento sabería localizar con exactitude se quixese...pero claro non quere e mira para as dormentes, coma se foran fillas, ao tempo que o luceiro da mañá lle vai recorrendo o corpo, como unha lingua de luz, á moura custodia do tesouro de Muller boa no concello de Campolameiro...
¡Que muller! ¡que fantasía sensual!, cavila para si don Simoneto Verónico ao tempo que sobre a paraxe silvestre onde se obra a casa de escuma cae un pano branco de néboa mesta que a agocha , a distancia e a fai desaparecer do mundo e dos nosos sentidos... Por rslago.

                            

domingo, 10 de febreiro de 2019

Un mundo feliz.

Resultado de imaxes para residencias de ancianos



                      UN MUNDO FELIZ
-Onde vai que non vexo ao teu pai Xosé no seu diario paseo ata a beira do regato de Maruxa...
-Metino no centro de Ribadumia a primeiros do mes do Nadal, tal como ti fixeches coa túa nai Elisa...
-Fíxeche moi ben,moi ben; xa che teño dito que na casa abúrrense,deterióranse e por qué non dicilo claramente: estorban a estorbar a vida da xente moderna coma nós. Ademais sófrese sen necesidade vendo como se apagan pouco a pouco.Alí no fogar de maiores: “Un mundo feliz” volven á vida positiva.Como sabes, a miña nai, aínda que entregou a culler aos seis meses de metela...xa mesmo empezaba a entender algo de ordenadores, bailaba sevillanas,cantaba nun grupo de pandereteiras e dábase moi boa maña coas ceras de colores...
-Pois meu pai está aprendendo a tocar a guitarra, xa case baila fox trop, salsa, e cumbia con certa graza e o profesor de xadrez di que ten unha intelixencia natural portentosa.O venres desta semana seica lle vai facer un test de intelixencia igual ao que lles fan os da Nasa aos candidatos a astronautas...
-¡Que marabilla me contas! Non ves, tes esmorecendo na casa un talento e senón o pos nas mans adecuadas pasa desapercibido...
-Así é, así é, xa che seguirei pondo ao día, que agora voume directa á perruquería tinguir o cabelo de color laranxa coma Kevin, o novo pallaso do centro , o que entrou no sitio do teu Marcelo, co que xa empecei a saír o mesmo día do ingreso ...e así papá vai pescando o que hai dado que facultades sóbranlle...

-Así me gusta, como digo eu: ¡vellos ao “Mundo feliz” de Ribadumia e viva o circo!, sobre todo os amorosos pallasos, que un cravo quita outro e as mulleres modernas coma nós despois de tres relacións falidas,con fillos e fillas de varios cornudos, non hai quen nós pare...e rinse as dúas: ha,ha,ha,ha,ha, a primeira de nome Débora e a segunda Désiré... Venres 8 de Febreiro do ano 2018. Por R.S. Lago.

     


luns, 14 de xaneiro de 2019

El silencio de las plantas...






EL SILENCIO DE LAS PLANTAS O UNA EXPLOSIÓN DE FURIA MÁS.
“Para ser rebelde tú, con un silencio te basta”. Manuel Cuña Novás en el Poema Madrigal Adolescente.
No saben nada, son un millón de ignorantes instalados en la cara oculta de la luna, cuando las oscuras golondrinas ya no vuelan; ¡la madre de cemento y asfalto que los parió!, son todos iguales, monos absurdos con las cabezas debajo del brazo ortopédico y su futuro y el de todos nosotros lleno de excrementos de paloma mensajera…
¿Qué quieren que les diga?, es inexplicable, que todos ellos estén  apiñados precisamente ahí, desterrados de sí mismos, para confundirlo todo sin ninguna responsabilidad y seguir cambiándole los pañales a los cansados orangutanes de su circo o salón literario…..
¡Fuera de mi vista: payasos, mamones, malas personas pasadas de rosca con guantes de conducir vehículos caros o jugar al golf!
Mañana, como siempre, tendrán que ser depositados físicamente en un banco, para ser solemnemente custodiados por las cajas fuertes de las empresas de seguridad, aunque lo que de verdad quisieran ellos, es que les measen en la jeta niñas de quince años, lolitas, al tiempo que simulasen ahorcarlos con sus propias corbatas como espadas medievales...
Trato de describir la sensación de maldad prehistórica que me está quedando en la boca después de visitar tanta página de goglee con nombres de editoriales endogámicas saturadas de contenidos babeados. Un vacío ya neutro se está  propagando por la red como una plaga de proporciones escalofriantes a una velocidad supra lumínica y ellos se están metiendo sus estilográficas Mont Blanc por el ojo del culo, incapaces de escribir una nota de prensa a la altura de las circunstancias...
“Te pisan el espíritu como caballos locos. Todo lo confunden sin descanso y viven del cuento de unos cuantos aceptados por el público soberano”, dice un escribidor agarrado a dos latas de comida de perro desde debajo del puente de una autopista…Y añade: “si estás cansado de tanto fraude , de tanta estupidez amanerada y podrida lo que no puedes hacer es enviarles misivas por medio del correo electrónico, a ver si cambian y empiezan a entender algo, un poquito, de lo que viven y alardean en las entrevistas de  de las revistas, ahora híbridas, como si fuesen campeones olímpicos o comandantes de naves espaciales más seis o siete luz…no lo hagas, porque ocupan torres de marfil inexpugnables a cualquier talento…Es como si todos ellos, sabios sin fronteras, estuviesen unidos para pedir el final de cualquier imaginación…”
Fuera de mí vista santones de la infelicidad avinagrada, intermediarios obsoletos e inútiles, que en todo pretenden meterse con sus pautas castrantes y sus delirios de grandeza, porque se creen los dueños de la industria y se debe leer lo que deciden publicar sus ovarios y gónadas oxidadas. Gente con el sentido común atrofiado que aún no ha comprendido la esencia de los tiempos presentes, por mucho que anoten con sus contaminadas plumas elegantes en sus agendas de piel de becerro el horario de sus comidas de negocios y confraternización con sus juguetes rotos favoritos…
No te dejes contaminar por tanta tristeza lapidaria. Apártate enseguida de sus asquerosas bitácoras y no les hagas ningún caso. Que sigan, que sigan instalados en la cara oculta de la luna; por vez primera en la historia moderna, gracias a la inquebrantable revolución informática, los agentes literarios, los editores y otras faunas bien empesebradas: por ejemplo los distribuidores recaderos o machacantes, ya no son necesarios. A salvo los imprescindibles derechos de autor: los libros electrónicos y la impresión bajo demanda abaratarán el esfuerzo intelectual. Escritores, lectores y el libre mercado y todo lo demás sobra como los mazapanes en navidad, es lo que hay…Pero sobre todo no te enfades demasiado, aprende del silencio de los fantásticos vegetales y si puedes olvida este escaso código de veintiocho letras y calla para siempre como un planeta vencido por el dióxido de carbono y por lo tanto superado…pero no, levanta de tanto pesimismo y vuelve a elogiar el canto de los pájaros en la paz del campo, después de una explosión de furia más, porque te quieren tapar la boca con cinta americana y tú estás acostumbrado a charlar con el rumor de los árboles después de la tempestad. Por R.S. Lago : Lunes 14-1-2019.  


   

 


domingo, 9 de decembro de 2018

LALÍN CAPITAL DO COCIDO.











LALÍN CAPITAL DO COCIDO
O prometido é débeda, no meu código ético literario é así e vai seguir sendo así, ata que deixe de prometer nada e aprenda a ir pola vida cos labres cosidos como a maioría dos mortais enormemente iguais de aburridos e sen nada para impresionar, nin por dentro, nin por fóra que di unha canción pop de non sei que autor e que aquí nesto parece que funciona ben...un caso...pois ben saiban que para comer bo cocido, aparte do que se come na Casa do Monte de Paraños – Gargantáns - Moraña, eu acepto Lalín coma lugar idóneo.
Lalín ese municipio cun interior único, extenso, traballador, montañoso; berce de ilustres nomes coma o do observador do ceo Ramón Aller, o do aviador Loriga sobre o que o meu amigo de Sanxenxo Carlos Quitiá escribiu un libro titulado: “El vuelo de la gaviota” en español, o pintor Laxeiro ao que por medio do tamén pintor Celso de Briallos Portas, tiven ocasión de coñecer na cidade portuaria:Vigo, onde agora xa ten estatua de bronce, como tamén a ten en pedra granítica no seu municipio diante do museo que nomea, etc.
Lalín, Lalín, con razón ou sen ela, fai do cocho, do que ata os andares se comen que dixo o de Mondoñedo, un tal Álvaro Cunqueiro, un manxar fortalecedor para cristiáns vellos e de bo dente, cada ano ; concretamente entre o 15 de xaneiro e o 14 de febreiro,no caso deste novo ano 2019, que vén imparable na inmensa rolda do tempo participada polos calendarios: XX Mes do Cocido, festa de interese turístico nacional.”De san Amaro a San Martín mes do cocido en Lalín” que sentencia o refrán.
Si, Loli Dios e máis eu este outono soubemos valorar o cocido no hostal AS VILAS na rúa Arenal nº 4 telf. 986 780 140,preto da fonte dos cabalos. Baixo a dirección de Isabel, Víctor fillo reparte a vianda nun primeiro andar que parece a á dun avión reactor...pan, viño tinto do Ribeiro, prostres caseiros, licor café...saes farto e con gañas de vir cantando no auto mentres baixamos cara a franxa translitoral da ribeira atlántica...tomen boa nota, e se poden papen o cocido no hostal restaurante referido...claro que non é obrigatorio e en Lalín por suposto que sobran sitios onde catalo, porque claro cada quen ten as súas propias querenzas...e a miña é clara por o restaurante As Vilas.
Non digo máis, acompaño algunhas fotos das que fixemos e digo que uns quilos de máis aproximan á felicidade, ao marxe dos cánones de beleza anoréxica dos tempos actuais...Saúdo de paso a Cuíña fillo, alcalde municipal, que eu coma el, tamén quedei sen pai nun abrir e pechar de ollos...
-¿ E xa está así?
-Pois si, así xa está...¡que lles aproveite!.
Sábado 8 de Decembro do ano 2018, por R.S. Lago.
 



venres, 9 de novembro de 2018

MATAR AO PRESIDENTE.

Resultado de imaxes para pedro sanchez perez castejon



                         MATAR AO PRESIDENTE
Leña ao mono…que é de goma: un segurata catalán con sesenta e tres voltas arredor de sol no seu cómputo temporal, afín aos grupos ultradereitistas da autonomía separatista, tiña cavilado matar ao presidente Pedro Sánchez-Pérez Castejón, tal como expresou no seu grupo de whatsapp; grazas á denuncia dun dos compoñentes deste grupo, foi detido polos mozos de escuadra , que de paso , descubriron un verdadeiro arsenal de armas de fogo no domicilio do gatillo fácil iste. Agora o heroe , que non comungaba co traslado dos restos do guerra civilista e ditador xeral Franco a outro lugar privado dependente da familia, está felizmente enreixado polo ben de todos nós e menos mal...porque no curral con sol, expresión de Valle Inclán, xa se teñen producido uns cantos atentados magnicidas contra a primeira autoridade do país,de características semellantes...presidentes coma:1.-Juan Prim i Prats( Reus 1814-Madrid 1870) asasinado na rúa do Turco de Madrid.2.-José Canalejas y Méndez ( Ferrol 1854-Madrid 1912) vítima dun atentado anarquista. 3.-Eduardo Dato Iradier ( Coruña 1856-Madrid 1921) vítima dun atentado anarquista. 4.-Luís Carrero Blanco (Santoña 1903-Madrid 1973) vítima dun atentado terrorista da Eta.5.-José María Aznar López, Madrid 1953, sufriu un atentado da banda terrorista Eta, do que saíu vivo grazas ao blindaxe do auto oficial...
Lamento pois ter que dicir que un país así, por moito que se teña mellorado dende a incorporación á Unión Europea, é un país comanche e ata apache...aquí mátanse presidentes do goberno coma cochos cebados... e non pasa nada...lamentable, ruín e delirante, me parece a min unha nación que soluciona as súas diverxencias a tiros. Eu creo nunha democracia sa de menos testosterona e máis neurona...a ira, a tolemia e o barbarismo que zumegan estas maneiras de proceder, terminan impregnando o tecido social da nación española e abonda na súa dramática lenda negra para que sexamos a primeira nación africana despois dos Pirineos.
O sainete, o rosario e a pandeireta seguen a levarnos, no plano ético e intelectual, por un camiño de cabras montesío e cheo de sangre irmán, que lle tripa na moral a calquera ben nacido...¡ para que se saiba e que non se nós borre da fráxil memoria coma a dun pobre peixe tropical entre os vidros baforentos do seu acuario doméstico ! Por R.S. Lago.
    

Escrito para presentar diante de Xunta de montes en man común da Portela , unha vez que firmen os veciños...

  Á XUNTA DE MONTES EN MAN COMÚN DA PORTELA Rudesindo Lago Taboada con DNI Nº 35287598D en nome propio, previa autorización da súa nai a com...