O KAZADO

                          O   C A Z A D O

Estar cazado significa estar atrapado, ser sorprendido en descoido, error ou omisión .Cázanse os animais salvaxes que andan ceibos polo monte, en época permitida, é dicir cando se levanta o veto ou a veda. Son os cazadores os que armados con escopetas e vestidos estilo militar, dan conta de:coellos, raposos, lebres, perdices, lobos, e canto bicho vivente hai nos montes.

Ser cazado  é ser coma mal menor atrapado  nun cepo trampa  ou nunha esparrela ou gaiola...Ser cazado e ben cazado , é ser branco dun  tiro certeiro e ficar morto para gloria do cazador que despois colga a peza que sexa do cinto canana. Todo esto referido aos pobres animais que andan ceibos nos montes.

Estar cazado, un ser humano é outra cosa. É un sentimento , unha sensación de estreitamento que che oprime o peito e que che deixa respirar sen aproveitar todo o volume dos esmagados pulmóns. Un cazado , muller ou home , e alguén acurralado, rodeado, mirado , albiscado, apuntado co gatillo da vista dos ollos feridores e da desconfianza dos seus semellantes. É estar dentro dun ichó de ollos pescudadores de non sei que...que con receos e ambigüidades de todo tipo e calibre, tiran a dar sen dor, sempre na mesma pel ferida, sen darche o tiro de graza, porque isto sería un asasinato en forma.

 En realidade o cazado , sabe moito da resistencia e da paciencia, dentro de toda a infinda liberdade que se lle brinda a primeira vista. Non ten saída, debe saberse cazado  e continuar loitando a brazo partido polos seus ideais xustos, a ver se é quen de ir destrabándose , das grosas cadeas sociais que o teñen preso. Non se pode cear para atrás. Ir poñamos por caso para dentro do ventre ou seo materno é unha quimera, unha cavilación imposible. Esta idea que fala de incomodidade polo menos, non pinta nada no maxín dun cazado, porque a todas luces é como se di inviable. Para diante tampouco pode ir: ¡está cazado!.A muller ou home, en tal condición ten que deixarse estar e esperar a que alguén o destrabe: por amor, por cariño , por amizade, polo que sexa. Está coma si dixeramos encantado, as palabras son o que non hai.....acabamos de dicir que o cazado, está encantado, e isto miñas donas meus señores, non é nin máis nin menos, que inversamente proporcional ao dito. O encantado que se di non é precisamente de xúbilo e gozo, de alegría , de gusto ou de pracer. Non é un encantamento de conto de fadas ao uso. Non este, é por demais un encantamento mineral e de aceiro, se cadra máis alá das ras o cazado está convertido en sapo...ou para mellor dicir nun Sexismundo . O da Vida é soño , de don Pedro Calderón da Barca. Cargado de cadeas e vendo o raio de sol , filtrándose polas seteiras da torre do homenaxe , onde fica só e barbudo, desexando unha mellor circunstancia vital.

 Así o monólogo de Sexismundo nos versos finais tan coñecidos ( Escena XIX ) , non ten desperdicio coma exemplo de cazado :

“Eu soño que estou eiquí

destas prisións cargado

e soñei que noutro estado

máis satisfactorio me vin

¿ Qué é a vida ? Unha ilusión

Unha sombra, unha ficción

Que o maior ben é pequeno

que toda a vida e soño

e que os soños, soños son”.

En fin , o cazado, só pode soñar coa liberdade e coa vida plena, coma Sexismundo.E cazados,cazados, ao fin e ao cabo estámolo de maneira existencial todos; cada quen no seu propio mundo de mil espellos e un raíño de sol morno e lindo, que entra pola xaneliña da paciencia de vez en cando, pese á estigmática sentencia natural da orixe, que non sabe o que é a clemencia, nin o perdón.A nosa vida ten que morrer sempre, e sempre morre.

¡Perdón, perdón, perdón! por relembrarlles todo esto miñas donas meus señores, que a vida por marabillosa debe aceptarse a calquer prezo , incluída a inxustiza de enfermar e ter que morrer sempre, sen esquecer a magoante ferida do paso do tempo imparable cara a ningures, máis coñecido por sr. pasado ou don pretérito. ¡ Sexan pois felices e chegado o momento morran con ganas !.¡ Non hai solución nesto!.Tan cazados e sentenciados á pena capital estamos todos os nacidos aquí ,no que sexa este planeta, que por elemental sentido común,só nos cabe desexarnos a nós mesmos unha boa morte cando chegue o seu momento.

O cazado sufre.O cazado odia aos cazadores.