A Locomotora

     

                    A LOCOMOTORA

                                        I

Aquel gran armatoste mecánico, era o noso amor. Viviamos coa esperanza posta nos días previstos, para o paso da fermosa máquina.

Os nosos ollos de inocentes nenos cegados, non se saciaban xamais, de ver o verde negro pegaso cruzar lixeiro a vía. Alí ao bordo do camiño de ferro, no sitio de sempre, no alto do gran terraplén que hai á saída do túnel chamado do maquinista, coa respiración contida, altamente emocionados; contemplabamos como se achegaba a nós e como se afastaba pronto, deixando no aire graciosas volutas espirais de fume branco, que pronto nos saudaban voando, desde as súas impensables e caprichosas formas distintas, xogando coa nosa intensa inocencia de nenos abrindo as primeiras pálpebras.....

Felices axitabamos saudándoa as nosas pequenas mans, como paxaros de carne e pequenos dediños. Xa ao lonxe, perdéndose no horizonte, facéndose grande e pequena, a Locomotora bonita emitía un asubío longo, longo.....que chegaba ata os nosos oídos como un lamento humano; era entón cando polas nosas fazulas escarlatas, acendidas de sinxela emoción, rodaban algunhas bágoas, as cales tratabamos de ocultarnos facéndonos os homes.

Amorriñados como sempre, volviamos a casa feridos de nostalxia .Evitabamos durante o traxecto de regreso, e tamén na casa falar do noso encontro coa máquina. Non se moi ben se obedecía o noso sólido calar, a algún pacto deses de mesturarse o sangue ou a outro de características similares, ao dos dedos maiores picados cunha agulla; o certo é que sabiamos que nós desgustaba, que era como furgar na ferida e ademais era moito mellor amala en silencio.

Logo de todo, tamén sabiamos, que ao terminar de xantar, mentres todos tomasen a sesta, nós xogariamos a ser a máquina..... e iso, era para nós entón, un consolo balsámico e algo sandador, do noso sen vivir sen a máquina.

                                       II

Novamente era un dos días previstos. O ansioso corazón trepidante, bombeaba apresurado dentro dos nosos peitos. A esperanza e a ilusión, daban sentido á nosa ansia infantil, unha vez máis a veriamos pasar fermosa e bonita.

Lavabámonos e peiteabamos, puñámonos os pantalóns novos dos domingos recen pasados polo ferro e os zapatos brillantes de charón negro, e pronto apresurados, acudiamos ao alto do gran terraplén para vela pasar resollando e botando multiformes volutas de fume retorto e branco.Aínda recordamos con especial agarimo a vez, en que unha bocalada daquel fume foise convertendo de forma azarosa nun osiño de peluche, todo branco, que ascendía e ascendía sobre as nosas cabezas ata desdebuxarse, nunha sensación única. Resultado de tan azaroso suceso foi, o que por entón a colosal locomotora, converteuse na nai adoptiva do noso osiño peluche de irnos a durmir e a soñar cos anxiños bos. Foi un tempo moi entrañable e agradable que non ha de volver.....

                                       III

Unha mañá das previstas, a gran máquina, faltou irremediablemente á cita, nin se achegou a nós, nin se afastou pronto como sucedía nos días felices, entre asubíos, longos, longos..... e volutas de fume branco rubindo o aire quedo do Alto Val de Cristal, coas formas máis orixinais e graciosas, que a imaxinación poida concibir.

Retirárona do servizo, as forzas do seu extraordinario motor, co paso dos anos, non respondían co ímpeto tractor dos anos mozos. Ademais por entón o ferrocarril comezaba unha paulatina adaptación aos novos tempos, empezando por substituír as vellas e entrañables máquinas da época da feluxe, por outras máis modernas e potentes, pero menos susceptibles de ser amadas por nenos como nós de tan perfectas que eran, de tan veloces, todas iguais, sen características especiais nas que prender un romántico amor como o noso.

En fin, a vella locomotora deseñadora de amables osiños de peluche sobre a tranquila alegría etérea do val, xa na terceira idade, fora definitivamente xubilada por quen correspondese, desde algún despacho nada romántico, a verdade.

Nós durante meses enteiros, xogamos aloucadamente a ser a máquina, o cal era un consolo e unha navalla barbeira, que abría sen cesar a ferida do noso amor pola vella locomotora.

Durante bastante tempo, sentiamos un inefable baleiro nas nosas vidas, cando eran os días previstos e non a viamos pasar. Recordo que durante algún tempo, aínda acudiamos expectantes ao terraplén próximo ao túnel do maquinista, negándonos así a aceptar a realidade que sen dúbida nos ofrecía a vía, pola que non zigzaguearía nunca máis a nosa máquina. Fermosa, bonita, festiva, alegre, potente, lanzando caprichosas volutas de fume e asubíos longos, longos, que mentres pasaba veloz, festexaban a serena quietude do fermoso val de Cristal.

A pesar de todo, que remedio, aos poucos, grazas ao paso do tempo, fomos esquecéndoa.

                                       IV
                 Xa na nosa madurez, apenas nós acordabamos dela, só nalgunhas interminables noites invernais, á calor do fogar, referiamos aos nosos fillos e máis tarde aos fillos dos nosos fillos, a historia da vella locomotora da nosa xa moi afastada nenez, pero nada máis.

O seu recordo extinguíase como unha mina de sentimentos demasiado explotada, co sempre imparable paso do tempo.Aquelas veniais feridas cos anos e outras experiencias que competían en frustración, porque a vida sabe disto, parecían en nós definitivamente suturadas, maduras e moi curadas.

A nosa infancia por desgraza, xa quedaba moi, moi afastada. Eramos xa vellos. Encurvados sobre os nosos bastóns de caprichosas empuñaduras, dabamos nas tardes que facía bo tempo, interminables e longos paseos ata as aforas da cidade de provincias: Ámbar, onde foramos a vivir; eran camiñadas sen rumbo fixo, nin determinado, por facer exercicio e manter certa forma física, á vez que nos sacudiamos así de bravos pensamentos tristes, que non son do caso referir aquí.

Unha destas tardes, semellante no tempo a unha daquelas mañás das previstas, nun dos nosos paseos, de maneira máxica, por azar, chegamos a unha estación de trens. Alí abandonada ao intemperie, nunha gran vía morta, estaba a vella máquina, soportando o paso do tempo cunha enteireza estoica e unha dignidade propia de aqueles que coñecen as esixencias do amor.

Alguén titularía de suceso extraordinario e ata fora do normal, ao feito de que dous vellos encurvados, á vista dunha escangallada e deteriorada locomotora da época da feluxe, empezasen a rexuvenecerse, ata o punto de xogar aloucadamente a ser a máquina verde negra, fermosa e bonita.

Para nós resultaba lóxico e irremediable, por iso cando a máquina tras emitir un asubío longo, longo, púxose en marcha, subímonos rapidamente a ela e pasado o túnel do maquinista, comezou como no vellos tempos a soltar volutas de fume que pronto se convertían en osiños de peluche e outras formas amables á infancia. Alí sobre o terraplén dous simpáticos nenos saudábana eufóricos, alegres e moi ditosos movendo as súas breves mans como paxaros de carne e pequenos dediños, o tempo fora superado e a vella locomotora avanzaba e avanzaba sen parar, sen ninguén aos mandos; buscaría seguramente unha vía de papel, para deixarnos no interior dun magnífico conto de fadas.....estariamos entón xuntos para sempre, a idea era superior e ademais inmortalizábanos.