Entrevista feita por Fito Gago para o faro de Vigo de fecha Mércores 7 de febreiro do ano 2024, sobre a Triloxía: A vida é literatura...

 

Entrevista que me fixo Fito Gago para o Faro de Vigo

Acto de presentación da triloxía: A vida é literatura da editorial Autografía S.L. de Barcelona

 

 A EMOTIVA PRESENTACIÓN DUNHA TRILOXÍA NOVELÍSTICA DENOMINADA: A VIDA É LITERATURA.

O pasado sábado 11 de novembro do ano 2023 ás 18 horas da tarde, tivo lugar na casa comunal da xunta de montes da parroquia de Portela do concello de Barro, a presentación da triloxía novelística titulada: A vida é literatura, editada en tirada especial pola editorial Autografía S.L. de Barcelona. A mesma está composta polos seguintes volumes: Volume 1.- A vida é literatura 373 páxinas. Volume 2.- O espello dos paxariños 347 páxinas. Volume 3.- No ventre do labirinto 381 páxinas, obra do autor veciño da tal parroquia RS Lago.

Pese á persistente choiva fina outonal, no interior do local, xuntáronse case cen persoas, entre parroquianos, xente do resto do territorio municipal e amigos e familiares do autor. O acto conducido polo presidente da comunidade de montes Óscar Fontán Salgado, contou coa presencia do escritor e avogado de Sanxenxo: Carlos Quintia Celaya, que tomou a palabra en primeiro lugar para defender a laboriosa creatividade do autor ao longo dos anos, reclamando para el, un lugar de maior relevo dentro das letras galegas e incluso nas nacionais; referiuse ademais á forza filosófica de triloxía e resaltou as moitas e variadas lecturas do autor ao que cualificou de persoa sabida, letra ferido e autor de culto, que sen dúbida quedará na historia da literatura dunha maneira ou doutra...

A continuación falou Bernardo Sartier Boubeta letrado da deputación provincial de Pontevedra e destacado articulista nas páxinas do Diario de Pontevedra, quen, fixo un repaso polo moitos anos de amizade con RS Lago, dende a época de estudantes no Instituto Sánchez Cantón como despois na UNED como estudantes de dereito, entre outras episodios e consideracións literarias; este, coma o anterior intervinte, para rematar as súas respectivas intervencións leron algúns parágrafos dos libros, moi celebrados polos asistentes...

 Cerrouse a presentación coa intervención de RS Lago, quen, tras agradecer a resposta dos veciños, leu un “Eloxio da lectura” escrito para a ocasión.

Por membros da xunta de montes repartíronse libros entre os asistentes, para celebrar sobre o terreo literario básico da triloxía a súa existencia, o autor firmou exemplares aos requirentes ata cansar o pulso e a continuación degustouse un magosto de castañas con bebidas varias, para finalizar tan memorable evento coa intervención do grupo de pandereteiras Peñaflor.

No evento estivo presente o tenente de alcalde municipal do Psoe : Xosé Sanmartín Soto, quen, incluso, se preocupou de difundir nas súas redes sociais fotos e comentarios sobre o alí acontecido...Así foi... Por RS Lago autor literario.     

                                            Foto nº1: A triloxía

Foto nº2: O acto da presentación.

                                            Foto nº 3:- O autor e o presidente da Xunta de montes.

                                            Foto nº4.- A merenda posterior.

A vida é literatura: Volume III: No ventre do labirinto por R.S. Lago. Editorial Autografía S.L. Barcelona.

 

                                                            

 

                                    

Trátase en honra á verdade de catro noveliñas curtas: 1.- Historias de H., 2.- Manual de non facer ren., 3.-Antiga ferraxería Maquieira., e 4.- Tantrum; reunidas baixo un título común certamente significativo.

Ben seguro que, as catro noveliñas, teñen varias notas coincidentes: A).-Ser obriñas curtas. B).- Ter algún ou algúns personaxes en común, e C).- Sobre todo desenrolarse no seo dun territorio rural para entendidos e coñecedores do medio. Desta última nota xurde obxectivamente e sen gran barullo a inspiración final do título adoptado para o conxunto da obra. A Galicia rural, é en ocasións un labirinto, un dédalo, próximo ao caos e a confusión, con toques de anarquía e humor que a fan habitable.

A teoría novelesca da que xorden, tamén é confluente ás catro noveliñas, e pretende sobre todo amosar o latido libre, pero seguramente sen gran proxección futura, de moitos dos máxicos personaxes que as poboan. Xente de velocidades propias, baixada do trepidante mundo global e oficialista. Perdedores que esquecen derrotas e viven, porque xa se sabe que vivir é literatura moitas veces.

A vida é literatura: Volume II: O espello dos Paxariños por R.S. Lago editorial Autografía S.L.Barcelona. Próxima presentación na Portela.

 

No planeta Invado a comisión dos dez vellos sentados encargada do seguimento da vida na Terra, constituída dende hai 99.000 anos – 26.000 anos despois do xurdimento da linguaxe hai 125.000 anos en África – decide a captación no aire das vibracións producidas pola novela: » O Espello dos Paxariños», para unha posterior lectura vagarosa. En conxunto digamos que esta novela, é un acordeón de historias enlazadas, un mecano literario, na que latexan Sexismundo Portela Gómez (Mundo) e a súa aldea de Loureiro, entre outros personaxes. O título xurde de dous vellos chamados os Paxariños Secos ( Sr. Aniceto e Sra. Laura ), que non teñen fillos, nin espello na súa casa e se miran no círculo de auga dunha almofía de porcelana. A novela é o esconxuro dunha aldea, a cabalo entre a modernidade e as raíces do pasado. É tamén unha novela rural chea de metaliteraturas, coma portas que se van abrindo, que apunta ao cosmos profundo. Segunda obra da triloxía:» A vida é Literatura», a nave capitana da mesma.

A vida é literatura. Volume primeiro: A vida é literatura por R.S. Lago editorial Autografía S.L. Barcelona. Próxima presentación na Portela...

 

A vida, por efecto das leis físicas que rexen o cosmos, tende a ser un presente efémero que axiña se converte en pasado, memoria. E a memoria é sempre literatura. Literatura breve, aforística, poética en ocasións, contos ou relatos, poemas, novelas. Un mecano literario. Caixas chinas. Matrioskismo. Versatilidade. Repaso a todos os xéneros literarios. Ou tamén: Un gran ciborg literario, un coloso de Rodas, un Mazinguer Z, literatura cubista explosiva, que hai que entender con amor e ledicia, e gozar de que algo así puidese ser rescatado do silencio por alguén que só se considera un mero instrumento, case un amanuense do asunto. Porque claro, as obras fainas o tempo, a xente dese tempo e o propio autor, sempre. A nai de todas as novelas, foi escrita en colaboración cunha decena de deuses: o deus tempo, o deus paciencia, o deus azar, o deus imperfección, o deus talento, o deus ambición, o deus loucura, o deus arte, o deus imposible, e sobre todo o deus humildade. Creo que a triloxía, é por diante das novelas comúns, unha poderosa obra de arte. En realidade, nin eu mesmo como autor, podo esgotar co meu único punto de vista e entendemento o que é a triloxía. A publicidade e a lectura por parte da xente deben ser o seu destino consumado. Confésome sedento dese posible retorno enriquecedor. A triloxía é a pedra angular da miña vida intelectual, sen ela non son nada. Ou algo así de aparatoso.

Libre, Libro, Liebre...

 

                                            LIBRE, LIBRO, LIEBRE

Como escritor y pensador yo no puedo estar aplastado por ideas políticas que, me sitúen a ultranza, bajo las siglas de esta o aquella casa política. ¡No! ¡Yo soy libre! La libertad es imprescindible y fundamental en mí. Aunque mí idioma de leche es el gallego tampoco tengo porque serle fiel. ¡No! Yo puedo expresarme en cualquier idioma que pueda manejar con alguna soltura. Soy libre y la libertad es siempre en mí el bien superior. Por lo tanto, para seguir siendo libre, debo sacrificar cualquier tipo de fidelidad absoluta que la reprima. En ocasiones puedo implicarme hasta con alguna pasión en ciertos temas…si lo hago así, es porque entiendo que tengo derecho a hacerlo; pero todo, o casi todo en mí, está sometido a revisión… ¡yo no soy una piedra ni un trozo de hierro de las vías del tren!...mis valores no, pero mis puntos de vista cambian con el paso del tiempo y la acumulación de conocimientos…por eso hay que leerme desde la generosidad que a mí me explica, compartiendo el eclecticismo general que subyace bajo las letras de todos mis escritos.

Ser libre, romper con lo anterior, iniciar los días y las horas como un folio en blanco… ¡ese es el objetivo! … Estoy al servicio de las ideas de mí mente que, cada vez son más eléctricas y difíciles de pescar en el río mental, que, siempre se muestra distinto como el de Heráclito. ¡Libre! ¡Sin amos! Al servicio de mis propias pulsiones … Búscame en la curiosidad por la vida natural, por el universo, en mi gusto por todas las bellas artes… ¡Búscame en esos terrenos! y entonces me tendrás cerca, podremos hablar, intercambiar opiniones, ser amigos… No me busques en la guerra, ni en la injusticia, ni en el vicio; por ahí no quiero andar nunca, que, en esas estancias, todo es demasiado penoso…

La vida práctica, la vida social, el brillo del poder, todo eso se conjuga muy mal conmigo, que, tantas veces me he comparado con un petirrojo entre las zarzas de mí aldea alguna mañana aterida de febrero antes de la fiesta de los nidos… Pero libre sí, libre siempre, hasta el agotamiento físico y mental, en esta pasión gigante por las letras que, pobres e insuficientes, casi nunca alcanzan a transmitir en su totalidad, el mundo de las sensaciones que nos conforman… situándonos así en la vieja problemática del lenguaje y la filosofía… ¡Libre, libre, libre! Siempre y como decía José Espronceda, el gran romántico:

Yo indiferente sigo mi camino

A merced de los vientos y la mar

y entregado en los brazos del destino

no me importa salvarme o zozobrar.

                                                   Domingo 27 de agosto 2023

O CEREBRO DE CRISTAL

 

                  O CEREBRO DE CRISTAL

Non son un home de acción, nin un delincuente consumado, nin un capitalista inversor en fábricas de armas, por iso me dedico a cavilar en público como si tivese un cerebro de cristal. Sinto a necesidade de facelo así de vez en cando para saberme. Escribo ás agochadas, nas sombras do mundo real, porque penso que así fago algo por min e polos demais. Escribo no meu idioma do leite, o galego, que aquí cada vez segundo as estatísticas oficiais fala menos xente...a min polo que se le non me importa pero no profundo impórtame moito: ¡vaia se me importa!...eu escribo...seguro que o yiddish lingua falada pola poboación xudía asquenací alemá declarado en perigo de extinción polo libro vermello de linguas ameazadas da Unesco aínda conta tamén con algún escribidor entusiasta do meu pelo...por aquí entre nós, escribir e ler, como mínimo, apártate de males maiores e xa é algo...vamos alá pois:

Vivo, vivimos todos nun planeta esferoide cunha inclinación do eixo que permite que haxa distintas estacións climatolóxicas, en concreto catro; ten un núcleo de ferro líquido  do tamaño da lúa aproximadamente que, permite polo magnetismo consecuente, rebotar unha parte esencial dos raios cósmicos (os dous cintos de Van Allen ) que de non ser así e alcanzar a superficie imposibilitarían a vida tal como a coñecemos...¡Pura maxia física!...pero hai máis: o planeta que habitamos, a nosa fráxil Terra azul, a gran bola espacial, danza a uns 28 km. por segundo arredor da estrela capital do seu sistema alcanzando unha órbita completa nun ano terrestre; a estrela é unha anana amarela tipo G que está situada a 8 minutos luz ou 150 millóns de quilómetros, a distancia adecuada para a vida, un pouco máis cerca e isto sería un inferno quente parecido a Venus e máis lonxe as temperaturas nocturnas serían insoportables próximas ao punto de conxelación.

A vida evolutiva, que por suposto non foi creada por ningún deus...xurdiu dos mares tropicais ( poza primordial) baseada no carbono que é o elemento dos da táboa periódica con máis valencias ou posibilidades combinatorias. O planeta ten unha idade estimada de 4.500 millóns de anos. ¡Somos unha especie tecnolóxica agora mesmo ameazada polo cambio climático de consecuencias catastróficas! No ano 1969 o astronauta norteamericano Neil Angstrom pisou o noso ermo satélite que, polo efecto da lei da gravidade, move as mareas oceánicas. Na vertical do ceo agora mesmo, a uns 380 quilómetros, en órbita xeoestacionaria estable, hai unha estación espacial internacional, habitada de maneira permanente e sucesiva por tres ou catro astronautas de varias axencias espaciais, facendo ensaios de laboratorio e observando a Terra...o 92% da materia do noso sistema solar empregouse en fabricar o Sol que aínda alumeará, segundo os científicos, 5.000 millóns de anos máis antes de converterse nunha xigante roxa tipo Belteguese e abrasar a Terra; con só o 8% restante formáronse os nove planetas ( Xúpiter xigante gasoso estivo a punto de colapsar e ser a segunda estrela do sistema),os aneis de Saturno e Urano e todas as lúas existentes...a nosa galaxia é a Vía Láctea e o brazo Orión é onde baila como unha gran nave natural a Terra que habitamos. Algo fantástico e prodixioso como se le a nivel filosófico existencial. ¡ Unha agulla nun palleiro! ¡ Un prodixio explicable pola ciencia actual!...

Por outra parte a bordo da Terra, planeta voador, agora mesmo xa, oito mil millóns de homo sapiens, cada día loitan pola vida con maior o menor fortuna. Fálase de que hai demasiada poboación, de escaseza de recursos, de deforestación, do risco climático antes referido...na actualidade tendese a velo todo en termos económicos. Así neste senso, son distinguibles dous bloques en franca oposición: o capitalismo neoliberal, teorizado, entre outros por Adam Smith e o marxismo proposto por Carlos Marx. Distínguese tamén entre democracias plenamente desenvolvidas e réximes totalitarios populistas de raíces comunistas.

Nestes momentos, entre outros moitos conflitos bélicos, (¡aos xenerais dos exércitos gústanlles as guerras como homes de acción que son!) ,nas portas de Europa, Rusia e Ucraína, manteñen unha guerra desapiadada que xa leva asasinado miles de mozos de un e outro bando, ademais da destrución de canto se pon por diante. A OTAN, garante da democracia, con Estados Unidos á cabeza apoia aos ucraínos, grandes produtores mundiais de trigo e o presidente ucraíno Vladimir Zelensky non para de solicitarlles custoso armamento á carta para combater a un Alexander Putin nostálxico do vello imperio ruso desmembrado pola Perestroika ou apertura, producida na década dos anos 80 da pasada centuria polo entón presidente Mijaíl Gorbachov, xa finado.¡ Non hai guerras boas!

Así no meu entendemento o que advirto ademais das diverxencias económicas sustentadas en teorías opostas como a auga e o aceite,  é o choque de civilizacións sinalado xa hai tempo polo presidente socialista Xosé Luís Rodríguez Zapatero, en base aos inconducentes credos relixiosos existentes no planeta; por exemplo o medieval réxime talibán afgán, atentados en Europa e nos Estados Unidos de fanáticos yihadistas coránicos  de relixión islámica e insisto colisión frontal de escolas económicas: capitalismo/socialismo...entre outras eivas existentes sobre a superficie de Gea, a nai Terra: vicio, explotación duns seres humanos por outros con ánimo de lucro: prostitución e man de obra escrava, miseria, falta de educación e cultura, tráfico de drogas, armas...

O fácil e terrible ao mesmo tempo sería dicir que, non hai solución, que a sorte está votada, que referido ao cambio climático xa estamos nun punto de non retorno...pero eu animo dende as miñas letras a todos o gobernantes, a que se tomen en serio a crisis climática e reduzan as emisións de CO2 e a continuación, a través dunha ONU con imperio, deberíamos camiñar cara a unha alianza de civilizacións (menos de 200 países independentes son os que existen nas terras emerxidas) nunha esfera na que, non esquezamos, que as ¾ partes son auga...e despois a seguir investigando e avanzando en termos de xustiza social...na seguridade de que o universo está cheo de vida parecida á nosa...e que o noso planeta é o único Edén existente polo momento para todos nós, aínda que, por veces, semelle un inferno dantesco...por último creo que, no marxismo está deseñado con detalle, como debe ser unha futura sociedade máis xusta para todos, iso si, tomando nota dos erros históricos rexistrados na súa aplicación...

Sinalar tamén que, a Terra é o berce da humanidade pero que ninguén permanece no berce toda a vida...a misión da especie humana é, ou creo que debe ser, avanzar no coñecemento e exploración do universo, para contactar con outras civilizacións e contestar ás vellas preguntas que se fórmula a filosofía dende o seu inicio...

Martes 8 de Agosto do ano 2023. RS lago.