COA DESAPIADADA GUERRA RUSO
UCRANIANA
tronando
bárbara ás portas ineficaces da vella Europa
os combustibles
fósiles, a electricidade e o trigo bailan
ebrios ao son soberbio
das salvaxes quenturas post capitalistas.
Descolgadas as
tremoias festivas e paradisíacas doutras épocas felices
o mundo é agora
mesmo outra vez a luxuriosa mazá bíblica
que se disputan
avariciosos norteamericanos e chinos
convertendo a
ONU nun museo de cera de rictos amargo.
Entre tanta
tirria e zuna baila tamén o medo
desesperado
a súa absurda
danza para que a xente trema
ao borde do
medieval inferno dantesco
instantes antes
de converter a pobre vida sen inocencia
nun axitado
coágulo de sangre do tamaño dun asteroide armagedon
cuxa banda
sonora son as zonas quentes do planeta cambio
climático.
Alleas
multiplícanse as ratas febrís en París, medran as discordias
e o universo
infinito cala no seu silencio serodio de sempre
que só fan
humano e habitable as verbas que medio o definen
artelladas por
científicos, filósofos e poetas cósmicos.
Urxidos os euros e os dólares son un breve lapexo
informático
entre Nova York, Londres, París, Madrid
Hong Kong,
Bruxelas, Berlín, Roma e Tokio...
un chorro cego de ceros e uns que bebe
sedento
o sangue e a
suor de millóns de modernos escravos.
Debaixo das alfombras a violencia
doméstica e contra os anciáns
avanza nas
mellores horas da súa brutal singradura
espurias
residencias negocio, de paso campos de concentración
fogares selva
profunda onde o macho mata coma unha fera salvaxe
mulleres e
fillos antes de facer o paseino dos celebrados toureiros
cando impunes
se entregan diante das forzas de seguridade custodias.
Finalmente os medios de comunicación rendibles por
enriba de todo
son as modernas
trompetas de Xericó, os fragmentos da apocalipses
que xornada a
xornada confeccionan innúmeras páxinas de periódicos
que ninguén le
e machuconas horas de televisión insoportables
que se
converten na adoecida banda sonora do propio averno...
E iso todo é o
que letra arriba, letra abaixo, hai agora no mundo mundial
por iso os
poetas furiosos gritan desesperados de dolor animal
pero os seus
gritos neste intre son cuspe mascado nos oídos de ninguén
que asustan iso
si un pouco aos pobres nenos lactantes abrazados ás súas nais
cansadas de ser
abusadas, vexadas e mortas por os fillos medrados
doutras
mulleres coma os delas que agora nutren co leite dos seus propios peitos...
Luns 7 de novembro do ano 2022
Publicacións
