Publicacións
NO VENTRE DO LABIRINTO RURAL
No
dourado outono, época da caída da folla para árbores de vexetalidade
caduca,tamén morren moitas persoas maiores.Non sei si efectivamente hai unha
relación directa, pero a coincidencia, polo menos entre nós: franxa
translitoral das rías de Pontevedra e Arousa , está aí palpable e notoria para
calquera observador atento á realidade na que mora.Refrán:”Os novos morren,
pero os vellos non queda un”.
Como
consecuencia da ratio favorable aos decesos fronte aos natalicios a Galicia
rural vai quedando sen xente.En todas as aldeas que coñezo hai un ou varios
casarellos en ruínas.Lamentablemente, parte da xuventude segue emigrando a
Suíza , Alemaña ou Inglaterra, ademais da emigración interior a Madrid,
Vascongadas e Barcelona, ante a falta de traballos dignos, por culpa da
inexistencia dun tecido económico social forte que lles permita saír adiante
con éxito.Debilidade estrutural que ten as súas raíces nos anos oitenta e
incluso antes, á que non se soubo, non se quixo ou non se puido dar solución
dende o goberno central, nin o autonómico.
Aquí
no rural que habito, pasamos dunha economía de subsistencia escrava e precaria,
a unha economía subsidiada e subvencionada, combinada con restos de economía de
subsistencia, ata o recente afloramento dos polígonos industriais e os tan
etéreos como mediáticos viveiros de empresas...
¿Qué
vai pasar? Nada. Pronto, por exemplo, as poucas veigas de millo que aínda se
botan arredor do camiño portugués a Compostela 80.000 peregrinos por ano,
quedarán a silvas e a toxos; o espectáculo para os camiñantes vai ser triste.
Dun
plumazo e por decreto acabouse aquí co viño catalán branco , co híbrido tinto e
co caíño, coa posibilidade de ter vacas de leite etc. Resultado, a xente
humilde e traballadora aínda que cala, está defraudada.
Mentres
tanto, as drogas naturais e de deseño, os clubs de chicas,un sen número de
xogos de azar, as apostas online, as máquinas comecartos, os estancos, e os
bares con altares cheos de bebidas alcólicas están aí omnipresentes cos seus
letreiros rechamantes de neon, sinalando a ruta da vida mol e disipada...no
outro prato desta delirante balanza están a cartilla do paro, os informes
psiquiátricos sobre a saúde mental da poboación, a Risga, os contratos
escravistas e precarios, es os bancos públicos de sentarse ao sol...certo que
noutros países subdesenvolvidos as cousas son infinitamente peores; pero está
claro que aquí aínda hai moito que mellorar...
Darlle
as costas ao rural é camiñar en dirección contraria á vida real.
Ao
marxe da mobilidade laboral, permitir que a xuventude siga abandonando a súa
comunidade para venderse ao mellor comprador europeo, tripa na moral dos aquí
presentes, entre outros estragos éticos.
Un
par de datos: 500.000 galegos en risco de exclusión social por falta de
liquidez e 270.000 emigrantes en busca do dourado; lembro un vello refrán:”As
Américas van os homes a gañar e as Américas aquí as teñen si quixesen
traballar”
¡A
min todo isto preocúpame dende sempre e ao que non lle preocupe mal vieiro
leva!
Sigan
pois distraéndose os xoves pola noite con Roberto Vilar e asociados, polo menos
isto non ten grandes efectos secundarios; porque claro , xa se sabe, o de ler
libros agora non os le ninguén...e así nós vai... Por Sindito de Amelia ou R.S.Lago.
