O DOUTOR
FERNÁNDEZ
I
O doutor Fernández,
gran afeccionado á novela policial e de terror, gozaba nas larguísimas tardes
da illa penal , onde se recluían os individuos coas máis graves condenas do
país, coas súas lecturas e relecturas de Aghata Cristie, Arthur Conan Doyle,
Edgaar Alan Poe, etc., e,en fin, era un adicto ás películas do gran Alfred
Hitchcok, do que tamén valoraba os seus relatos.
Levaba dez longos
anos, case se podería dicir que el tamén estaba recluído, naquela roca emerxida
do mar, onde a vida era monótona, dura e nada agradable. Só as horas dedicadas
á lectura e ao estudo éranlle gratas. Sentado ao luscofusco tropical, á sombra
dunha palmeira, vendo ao abismo, onde o mar axitábase frenético aos seus pés,
lía e analizaba con meticulosidade case enfermiza cada liña das súas obras
favoritas.
A cada nova
relectura descubría novas fronteiras, que minuciosamente o seu cerebro
encargábase de rexistrar, para que a fervente admiración por aquelas as súas
plumas preferidas crecese como a espuma dun mar embravecido que ameaza con
alagar a praia un día de tormenta malgastada. En ocasións o pracer obtido, a
través dunha trama sinxela que enseguida ensortellándose insospeitadamente
complicábase nunha espiral crecente de suspense e incerteza, era tal, que
esquecéndose da illa, e o seu significado, penetraba na fábula e vivíaa; si ,
vivíaa, co nerviosismo do asasino ou a agonía da vítima, dependendo isto,
claro, da historia.
Así as horas
pasábanlle rápido e cando chegaba a noite, iniciaba con renovado entusiasmo o
seu infatigable estudo do medicamento en xeral e da cirurxía plástica en
particular, da que era unha das autoridades do país.
Este era outro trazo
da súa singular personalidade: a súa paixón pola beleza. El mesmo, fisicamente,
era cando menos atractivo, cunhas faccións ben definidas e nada vulgares, a
pesar de que a súa idade pasaba xa do medio século.
As súas mans eran as
dun artista que esculpía as súas obras sobre a pel humana, ben gañada fama tiña
diso. Invariablemente cada día, logo de ler e pasear, dedicaba algunhas horas
ao perfeccionamento da súa técnica, e ao estudo de cantas novidades se
producían no terreo da cirurxía estética ou plástica, como a el lle gustaba
denominala para maior precisión , pois ben é sabido que, aparte dos enxertos
naturais con carne humana, esta especialidade actúa valéndose dunha variada
gama de materiais derivados do plástico e outros.
En tempos pasados,
case remotos agora, dirixira con éxito unha coñecida clínica dedicada a estes
mesteres na capital do estado; polas súas expertas mans pasaran ao longo dos
moitos anos en que permanecera aberta, un bo número de coñecidos das pantallas
da televisión, o cine e as revistas do corazón .Rostros, nos que o paso do
tempo deixara os seus consabidos baixorrelevos, que unha vez chegaban ao
imperio das súas mans, volvían recobrar unha louzanía e tersura, cando menos
aparente. A súa fama e renome medraba vertixinosamente, e grazas ao seu bo
facer profesional, alcanzaba as máis
altas cotas entre as xentes que se gañan o pan nalgunha medida co rostro e
aqueloutras máis anónimas que, dalgún xeito, pretendían no mundo da imaxe ,
arrombar a súa presenza física por medio dunha intervención cirúrxica que limase
aqueles defectos ou defectiños que lla afeaban.
Cando nas listas de
espera amontoábanse nomes e máis nomes, para poder mantelo ocupado por moito
tempo; non se sabe moi ben por que , o doutor Fernández, para sorpresa de todo
o seu equipo de leais colaboradores, decidiu que non quería seguir esculpindo
rostros, ou retocándoos, que é case o mesmo.A súa personalidade, amable, aínda
que complexa, fixo que de nada servisen os rogos máis afervoados dos seus
achegados e aínda dos futuros clientes, que na súa mestría depositaran non
poucas ilusións.....
Meses despois, fai
xa dez anos, incorporouse como queda dito, de médico titular a unha
penitenciaría de máxima seguridade. Dúas maletas, a dos seus libros favoritos e
a de canto se investigara no terreo da cirurxía plástica, compuñan o máis
importante da súa breve equipaxe.
Agora, apartado do
mundo, recluído case, a súa vida apoiábase para andar,tendo,como pernas
insubstituíbles,as lecturas daqueles enxeñosos relatos de suspense e terror, na
esquerda extremidade, e o seu profuso e ambicioso estudo da cirurxía da beleza
na destra perna.
O traballo na
prisión, cunha poboación aproximada de trescentos reclusos, era escaso. Polas
mañás de dez a unha, pasaba consulta aos internos que previamente se apuntaban
para ser vistos polo doutor. O resto do día , aínda que sempre a disposición do
que puidese suceder, estaba libre e só cos seus pensamentos e asuntos.
Co seu auxiliar, un
home próximo á xubilación, en ocasións, facían algunhas mans ás cartas, pero
pronto se aburría e, ben, prefería vivir o tempo libre ao seu xeito; non se
tiñan moitas novidades que referirse, salvo as naturais do traballo; ademais,
os seus gustos eran ben distintos. Co director da prisión, mantiña unhas
relacións cordiais, falando esporadicamente de temas relacionados coa
psicoloxía criminal, o delito e sobre todo do problema da reinserción social do
individuo, temas nos que adoitaban estar bastante de acordo, sendo como eran
homes moi progresistas, os dous. Co resto do persoal mantiña unhas boas relacións,
pero bastante distantes, cinguidas aos problemas internos da prisión, e ao
estado do tempo, logo de auscultar o ceo con ollos de meteorólogos eventuais.
Finalmente cos reclusos, o seu comportamento era profesional, correcto e
atento.
Pola súa banda, as
xentes que a diario convivían con el, as de fóra das reixas, así como as de
dentro, tíñanlle en moi boa consideración e respectaban as súas reservadas
excentricidades, coñecedores dos seus logros profesionais e palpadores do seu
bo facer e boa predisposición en xeral. Aínda que ,iso si, ninguén tiña a
suficiente confianza con el, para penetrar nas súas conviccións, sentimentos,
paixóns e pensamentos máis íntimos.
A vida na illa,
sendo dura e por demais claustrofóbica, discorría coa vantaxe de dispor dun
clima sempre benigno - coma se dixésemos: ¡en constante verán! - grazas a unha
oportuna brisa que sen ser húmida, refrescaba o ambiente e facía que a
temperatura fose a óptima para o benestar do corpo humano.
II
Era un día calquera, un
de tantos, sen máis historia que a súa propia monotonía gris; cando a iso das
oito da tarde, como de costume, o helicóptero - único medio de comunicación da
illa co continente - aterraba na gran roca entre remuíños de vento provocados
polas aspas da súa hélice. Dado o rochoso e escarpado dos abismais cantís, que
non permitían a existencia de fondeadoiros naturais, a atracada de navíos
facíase máis que temeraria, imposible.
Con todo, pronto
esta disfunción litoral, sería remediada; íanse a iniciar obras para o
acondicionamento dun pequeno peirao, que permitise a atracada de naves,
proxecto este que xa andaba aprobado nos papeis, por parte da dirección xeral
de institucións penais. En moi curto prazo de tempo, o alcaide director
agardaba a comunicación definitiva para pasar a retirar o diñeiro en metálico
co que se afrontarían.
Logo viría o
perceptivo concurso público, para a adxudicación dos traballos e ,ao fin, a
feliz culminación do portiño sería unha realidade ditosa, que lles permitiría
ter unha maior comunicación con terra firme, sen que padecese por iso a
seguridade da prisión. A asignación orzamentaria estimada elevábase aos seis
millóns de euros, dado que os traballos na roca prevíanse difíciles, arriscados
e custosos; isto pola robusta configuración natural, que habería que dobregar
con formigón, ferro forxado, e todo tipo de materiais propios desta clase de
construcións.
O helicóptero
,vibrante, acababa de aterrar no amplo patio interior da prisión. Unha vez que
houbo cesado o xiro das aspas, abríronse as súas dúas portas laterais.
Custodiado por dous gardas civís mozos, coas mans esposadas ás costas, o
recluso; do cal o doutor Fernández oíra dicir que era tremendamente perigoso:
achado culpable de innumerables roubos e o asasinato plural dun matrimonio de
xoieiros; xa no cemento da chaira polideportiva, era conducido á galería do
módulo, que lle correspondera, para logo, ser introducido nas celas individuais
de máxima seguridade; mentres isto sucedía, a mirada curiosa do doutor, desde
detrás dos cristais da súa consulta, observaba con densa concentración, sen
pestanexar un momento, a aquel criminal convicto privado do ben superior humano
que é a liberdade. Diríase que analizaba cada un dos seus trazos físicos coa
meticulosidade que a distancia lle permitía.
Ao día seguinte, tal
como mandaba o regulamento de orde interna: Luciano Barcia, alias “O plátano”-
polo escorregadizo que resultaba - foi levado para unha revisión médica
rutineira ante o doutor. O galeno esperaba ansioso a chegada do recluso, por
unha vez visiblemente excitado. Nada máis entrar pola porta, dirixiulle unha
rápida mirada ao rostro, que lle serviu para acabar de confirmar o que xa na
distancia observara o día anterior..
O médico levantándose
do seu asento xiratorio, contra toda costume, tendeulle a man destra como
querendo estreitar a do prisioneiro, saúdo que resultou imposible, xa que
Luciano estaba debidamente esposado. Ante o embarazoso da situación, máis polo
estraño do seu amigable ademán, que porque "O plátano” estivese esposado,
pediulles aos que o custodiaban que lle sacasen as esposas e esperasen no
corredor. Deixárono a soas co prisioneiro, o cal, dalgún xeito, estrañou aos
gardas, pero aínda así obedeceron inmediatamente, confiando na boa aptitude e
sobrada dilixencia que o doutor demostrara naqueles dous lustros.
Normalmente, as
consultas efectuábanse postas as esposas, e á presenza da parella de gardiáns.
Estes, aínda que algo sorprendidos, non lle deron maior importancia ao feito e
saíron ao corredor, aproveitando para fumar uns cigarros e falar dos seus
argumentos. A consulta durou aproximadamente uns corenta e cinco minutos; o
doutor, logo de pasado este tempo, asomou á porta para chamalos e os dous
gardiáns volveron sobre os seus pasos, para conducir ao recluso á súa cela sen
novidade.
Ao terminar a
xornada, o médico recolleu as súas pertenzas, entre as que se achaba a ficha
médica do singular paciente, con fotografías do mesmo: perfil dereito, perfil
esquerdo, parte posterior occipital e parte frontal. O resto do día, pasouno
estudando e facendo bosquexos e máis bosquexos sobre as fotografías. ¿Que
pretendía o doutor ?. Certamente, Luciano Barcia parecía un irmán do galeno; os
trazos do seu rostro eran unha copia case exacta dos deste. Os feitos que
sucederán, explicarán detalladamente estas e outras incógnitas.....
III
Unha ollada como
unha frecha pola intimidade do doutor ponnos na pista dun suposto irmán
xemelgo, que de cando en vez, sen unha periodicidade metódica escribíalle
cartas, que o doutor contestaba puntualmente.Case sempre coincidía esta
correspondencia familiar, coas contadas veces que o médico abandonaba a illa,
para ocuparse de asuntos relacionados coa prisión. Xestións en terra firme, que
adoitaba delegar o director na súa persoa, tendo en conta a confianza mutua que
se tiñan. Esta confianza, sen ser, nin moito menos íntima, con todo, funcionaba
ben nos temas de xestión e nas charlas que sobre o mundo do delito e as súas
posibles solucións mantiñan de cando en vez.
Por pór un exemplo,
o doutor saía a principios de mes no helicóptero para ocuparse de tales
mesteres, e á súa volta unha semana despois, había unha carta do seu irmán
Francisco Fernández, ou se non a carta viña invariablemente en camiño, para a
súa pronta recepción. En certa ocasión, o doutor Fernández, nun desacostumado
relaxo da súa celosa intimidade, ensinou ao seu axudante, ao director, e a quen
a quixo ver, unha foto do seu irmán. Ante a que, todos os que a viron non
souberon senón manifestar o seu asombro, pois Francisco era idéntico ao doutor,
ata no vestiario, tanto que a dicir de todos, se os visen xuntos non saberían
distinguilos, cousa que agradou moitísimo ao doutor, por unha vez distendido
ante os demais.
A parte do seu irmán
xemelgo, exhibido fotograficamente con certo garbo no parágrafo anterior, non
se lle coñecían outros parentes, ou amizades fóra das da prisión, pois se as
tiña, o certo é que gardaban un mutismo certamente proverbial.
Desde a chegada do
novo recluso: Luciano Barcia, facía xa uns seis meses, ao doutor notábaselle un
tanto inquedo, aínda que ninguén sospeitaba a verdadeira natureza da súa
inquietude, e nin moito menos a saberían relacionar co “Plátano”; chegaran desde entón novos
reclusos, a cada cal máis perigoso, situáronse nas súas respectivas celas
individuais, para facer bo aquilo da individualización científica do individuo,
paso previo á súa futura reinserción social; realizáranselles os exames médicos
de rigor e , en fin, a normalidade, dentro da excitación mal disimulada do
doutor, era xunto coa rutina, a atmosfera densa que se facía respirar polos
pulmóns da roca.
Ao mesmo tempo,
naqueles meses, a predilección velada do doutor por Luciano Barcia, que ninguén
quixo xulgar, ía en aumento, ata o punto de que este, por medio da súa
influencia, pasou a ter un destino dentro do recinto penal. Ter un destino, era
o soño de cantos alí se atopaban purgando os seus desmandos coa sociedade, por
canto, aparte de suporlle uns nada desprezables ingresos económicos,
permitíalles unha maior mobilidade e distracción; liberdade virtual da que
carecían, cando se pasaban todo o día oxidándose na cela.
Para alcanzar tales
traballos, necesitábase en primeiro lugar, un bo comportamento, despois moita
sorte e no caso do "Plátano”, os bos oficios do doutor, por cuxa
intervención ante o director, fora destinado ao servizo de limpeza das partes
comúns do edificio e do amplo patio de cemento. ¿A que se debería o tan
insistente interese do doutor, por Luciano Barcia ?. O tempo, e só o tempo e os
acontecementos vindeiros, teñen a resposta.
IV
A illa, sobre a que
se distraeron concretas pinceladas, era sobre todo unha colosal roca, con
breves parcelas de terra produtiva, onde crecían: palmeiras, coqueiros, e
algunhas outras plantas exóticas, que no seu día se plantaron polas xentes da
prisión. Ata había compracentes anacos de céspede e dous ou tres mananciais de
auga doce na parte norte da mesma. Polas súas características topo
hidrográficas, resultaba na practica imposible intentar fuxir dela, por iso é
polo que estaba conceptuada pola dirección xeral do ramo, como prisión de
máxima seguridade, da que aínda que houbera os normais intentos de fuga - tal é
o deber básico do prisioneiro -, todos foran abortados con éxito e non constaba
que nunca alguén lograse o seu obxectivo: ¡ A tan anhelada liberdade!.
Luciano, xa
totalmente confabulado co doutor, ao que fixera promesa de someterse a non
sabía moi ben que experimentos de cirurxía plástica, se este lle axudaba a
evadirse, limpaba con lenta parsimonia, o patio - a gran chaira polideportiva -
xunto con outros reclusos.
Pola súa banda o
doutor estáballe observando como aquel primeiro día en que chegara á illa,
atento tras os cristais do seu modesto pero funcional consultorio; tíñao todo
previsto e o seu plan non podía fallarlle, estudara cada punto e circunstancia
previsible e ata imprevisible, ata a saciedade e agora, tiña a seguridade plena
de que por fin, adiantándose a cantos enxeños, tomaran a pluma no campo da
novela negra; el e só el, estaba en disposición de levar a macabro feliz termo:
¡O crime perfecto!, que tan obsesivamente se lle mantiña cravado, como unha
paranoica ascua acesa consumidora voraz de axones e dendritas, en algures das
enfermas sipnases do seu cerebro ofuscado e delirante.
El e só el levaríao
a cabo na realidade; o extremado reto do máis difícil aínda circense ou o rizar
o rizo do retorcemento criminal roldaban polo súa alleada cabeza; en fin, xa
non literariamente, senón na realidade: ¡O crime perfecto!, estaba
minuciosamente ultimado nos seus detalles teóricos, agora só quedaba pór en
práctica aquel ensortellado e rocambolesco plan e asunto resolto.
Por se mesma, esta
rápida intromisión omnisciente, no interior tenebroso do doutor Fernández,
explicaría a fuxida facía dez anos e medio da civilización, pechando a clínica
de gran éxito, para poder realizar aquel cruento relato de suspense e crime, na
mesmísima realidade. Para iso necesitábase enxeño, el tíñao. Logo de tan
dilatada espera, o home adecuado chegara á cita; Luciano Barcia, alias: "O
plátano”, sería a vítima; a mente enferma do doutor, saboreaba xa as meles
vitoriosas do seu criminal plan.....
Esa mesma noite,
cumprindo con precisión as indicacións do doutor, “O plátano”, faltaba á hora
do reconto nocturno; enseguida se dou a voz de alarma, mentres os demais
reclusos festexaban a súa catárqueca fuxida. Bateuse unha e outra vez, a breve
superficie da illa, rexistráronse todas as dependencias, auscultouse o mar con
mimo, sen resultado algún; misteriosamente, o fuxido, non aparecía por ningunha
parte.....
O alcaide director,
visiblemente irritado, chamou a todos os seus homes de confianza, entre os que
estaba o doutor Fernández, para comunicarlles a fuxida daquel preso, catalogado
de moi perigoso, cunha condena de trinta anos de reclusión maior sobre as súas
costas.
O doutor finxiu
sorpresa, pois el e unicamente el, era o que en realidade sabía do seu
paradoiro, e tomou arteiramente a palabra, para iniciar unha desculpa ante o
director da prisión, porque el fora o que mediara para darlle un destino ao
recluso fuxido; pero o director atalloulle entendéndose a si mesmo, como único
responsable e que non tiña por que desculparse, en todo caso o único que
solicitaba aos presentes, era a súa total colaboración, no empeño indeclinable
de poder dar captura a Luciano Barcia canto antes.
Terminada aquela
rápida reunión, cada cal volveu ao seu labor e o doutor ao seu barracón
vivenda.....
V
O plan funcionara ao
milímetro, Luciano estaba alí, escondido no disimulado subterráneo, que o
propio doutor escavara no chan da súa sinxela morada. O oco, que estaba
perfectamente camuflado baixo unha trapela de baldosas, ofrecía espazo máis que
suficiente para un home, e estaba ata dotado dunha cómoda liteira, na que o
fuxido, cando se abriu a trapa estaba instalado ás súas anchas.
A promesa de
axudarlle a escaparse, engadía ademais o compromiso de sacalo da illa no
helicóptero, único xeito de facelo ata o presente; cando aproveitando o
parecido dos seus físicos e tras algúns retoques que pensaba realizarlle no
rostro, usurpase definitivamente a súa personalidade .Xa verían sobre o terreo
e segundo a marcha dos acontecementos, o como e a ocasión, de subir ao
escaravello voador, para operar algunha daquelas curtas ausencias cheas de
xestións en terra firme.
Falaron durante un
bo intre, seguros como estaban de que non sospeitarían do doutor, e polo tanto
non lles molestarían coa procura que naqueles momentos debía continuar por cada
centímetro da illa.
Luciano estaba
satisfeito, o doutor tamén, pero ambas satisfaccións na xenuína forxa interior
dos seus espíritos, nacían movidas por intereses, que aínda que no exterior
parecían coincidentes, con todo o eran netamente distintos; para Luciano: a
ansia de liberdade; para o doutor Fernández: o morbo macabro de escribir na
realidade, ¡O crime perfecto!, que a súa mente enferma lle solicitaba, ebria
dos efluvios inventivos das plumas máis enxeñosas do xénero.
Transcorreran xa
dúas longas semanas desde a sorprendente fuga. Nunha nova reunión de tantas, o
alcaide director, comunicou aos presentes, entre os que se achaba o doutor, que
non se conseguira nada real que puxese sobre a pista do recluso. Por iso
decidira informar sobre o tema ao director xeral de institucións penais; á vez
que as súas ordenes eran cesar a procura e ter por fuxido ao preso.
El pola súa banda,
tiña a intención de pór o seu cargo a disposición do señor director xeneral, e
en fin, non tendo máis nada que dicir, prefería estar só, naqueles momentos
difíciles. De todos os xeitos pedíalle ao doutor Fernández, que facendo uso do
poder que lle conferira, fose retirar, o máis axiña posible, os seis millóns de
euros que, estaban depositados nun banco para dar comezo ás obras do pequeno
portiño, ao que o doutor respondeu que nun prazo de tres días, cumpriría con
gusto o encargo. Terminouse a reunión e cada ser humano volveu á súa propia
faena.
VI
Mentres tanto, no
barracón , Luciano Barcia, esperaba ansioso o momento en que o doutor se
decidise a quitarlle as vendaxes, que lle cubrían aparatosamente a cara. Sería
esa mesma noite cando por fin llos extraese o ofuscado doutor Fernández;
seguramente agora tamén movido polo encargo millonario feito polo alcaide
director na recente reunión; encomenda, que así mesmo como se sabe, era parte
fundamental do seu tremendo e ambicioso plan.
Ao retirarlle as vendaxes,
o resultado deixouse observar perfecto, doutor e recluso parecíanse como dúas
pingas de auga; os seus ollos brillaban de felicidade malsá, todo saíra segundo
o desexado; agora viría a parte máis desagradable deste asunto.
En tres días,
habería de partir, tal como prometera. Eran xornadas suficientes para modelar
unhas máscaras de cera, coas que pretendía rubricar a súa obra e logo asasinar
a Luciano.
Enseguida púxose a
traballar coas súas adestradas mans; hábil escultor na carne humana, a cera era
para el, un leve pasatempos e en dous días logrou confeccionar sendas máscaras,
que eran copia exacta do seu rostro e polo tanto tamén agora do de Luciano -
admitindo o deste, xa primorosamente labrado, como se sabe, á propia imaxe e
semellanza do seu creador - sempre grazas ao bo facer das súas adestradas e
quiméricas mans de ex famoso e soado cirurxián plástico.
Reuniu logo todas as
súas cousas persoais nunha maleta, sen esquecer as cartas do seu suposto irmán
xemelgo, do que suplantaría a súa personalidade cando volvese ao lugar do crime
para mellor gozar da súa creación, e facer bo aquel vello dito que prognostica
que: o criminal sempre volve ao lugar do crime; o bo criminal enténdese, onde
xeralmente é apresado polos bos policías, pero con el non sucedería así, se o
plan continuaba funcionando como ata agora.
Aquelas cartas e a
fotografía que con antelación se preocupou de mostrar a algunhas persoas, eran
unha coartada perfecta, para poder volver cando e como quixese.
Nin que dicir ten,
que en realidade non había irmán xemelgo algún e que polo tanto, o da foto era
o mesmísimo doutor Fernández, o mesmo que finxindo a existencia do tal irmán
chamado: Francisco, aproveitaba para escribirse a si mesmo cando se ausentaba
da illa, para realizar aquelas xestións de confianza.....
E el contestábaas
mandándoas a unha dirección inexistente, sen remite, polo que seguramente
serían destruídas en correos, ante a imposibilidade de devolvelas a un
remitente que non constaba. Todo perfecto, todo estudado.....
Agora no mesmo día
que prometera saír da illa, para ir retirar o diñeiro, do que pensaba
apropiarse para si mesmo; mentres recollía as súas cousas máis persoais, en
particular as tan repetidas cartas ficticias que poderían delatarlle; tivo un
pequeno momento de dúbida. Un tímido asomo de humanidade relampou na súa mente
enferma, pero pronto refugou os seus remordementos, chegara demasiado lonxe e
estaba disposto a executar a súa sanguinaria idea inicial.
Luciano Barcia ,
tamén esperaba ansioso a chegada da noite, hora en que segundo o plan tomarían
o helicóptero, provisto daquel novo rostro rumbo á tan soñada liberdade.
A saída do
helicóptero, estaba prevista para as nove horas da tarde noite. Ás oito horas
en punto, o doutor Fernández púñalle o silenciador á pistola automática;
Luciano no seu agocho contaba os minutos con desesperación, aproximadamente ás
oito horas e corenta e cinco minutos, o doutor elevou a trampela con suavidade,
era a hora. Luciano con apenas un medio sorriso de felicidade nos beizos,
recibiu a bala entre cella e cella.
“O plátano”, morreu
no acto; a continuación o doutor sacouno do seu agocho desordenando un pouco a
estancia; previamente pechara o habitáculo, coa trapa coidadosamente incrustada
para pasar inadvertida. No subterráneo, deixou as dúas máscaras de cera
dispostas xunto ao cadáver do recluso fuxido tempo atrás.
Ás nove horas en
punto, colleu o helicóptero. A primeirísima hora da mañá seguinte, nun banco
continental, o doutor Fernández, retiraba a importante suma de seis millóns de
euros, para a suposta construción dun portiño, no penal de máxima seguridade da
gran roca, chamada polo vello verbo dos indíxenas habitantes do arquipélago
onde está situada: Illa do Coco Maduro.
VII
Dous días despois,
en Coco Maduro descubrían o cadáver do doutor, a quen todos crían de viaxe, con
dúas máscaras de cera, réplica do seu rostro, á beira. Presentaba un único
orificio de bala entre cella e cella. Resultaba incomprensible; con todo,
alguén relacionou a fuxida de facía xa dúas semanas e pico, a de Luciano
Barcia, alias “O plátano”, con aquela
morte e os feitos pronto tiveron unha explicación convincente.
Unha vez que se
certificou que a morte tivera lugar o mesmo día en que o suposto doutor partiu
da illa, os cabos acabáronse de atar definitivamente.
O alcaide director
unha vez máis, reuniu á xente de confianza e manifestou que logo de minuciosas
investigacións, estaban en disposición de pechar xa o caso pola evidencia dos
resultados. Explicou que os feitos debéronse desenvolver, segundo os catro
puntos do informe que pasaba a lerlles:
1º.- Luciano Barcia,
alias “O plátano”, preso escorregadizo e catalogado de moi perigoso, fuxira
facía xa dúas semanas e algúns días, sen que da súa procura obtivésense resultados.
2º.- Consciente o
fuxido, de que non podería abandonar a illa, senón era por medio do
helicóptero, esperou a ocasión propicia para facelo. Decatado de que o doutor
viaxaba ao continente de cando en vez para realizar xestións en terra firme,
conseguiu fabricar varias máscaras de cera, dúas atopáronse xunto ao corpo do
doutor Fernández, réplica exacta do rostro do mesmo. A continuación enténdese
que cubriu a súa face cunha terceira máscara semellante ás outras dúas de proba
ou ensaio achadas xunto ao cadáver e aproveitando as primeiras sombras
nocturnas, suplantou a personalidade do galeno; e saíu da roca en compañía do
piloto do helicóptero, que por suposto cría que levaba sentado ao seu lado ao
taciturno e non sempre falador doutor Fernández.
Así é que entendemos que, a sangue fría, asasinou ao doutor e logo da forma que
se explica, fuxiu.
3º.- Non contento
con recuperar a liberdade, aproveitou así mesmo a ocasión ao día seguinte, para
apropiarse da mesma forma, suplantando a personalidade do doutor, dos seis
millóns de euros. Dado que nós puxemos en contacto co banco e o diñeiro foi
retirado fai dous días, polo suposto doutor Fernández.
4º.- Actualmente,
Luciano Barcia, alias “O plátano”, coa importante cantidade de seis millóns de
euros no seu poder, estará seguramente gozando da súa liberdade millonaria ,
nalgún lugar de recreo do planeta azul.
Terminado de ler o
informe, o alcaide director, cos ollos arrasados de bágoas, manifestamente
impotente ante as circunstancias, novamente pediu que lle deixasen só.Amoucados
e consternados pola morte do doutor, cada cal volveu á súa faena.
Ao día seguinte no
cemiterio da prisión, recibían sepultura os restos mortais do suposto doutor
Fernández, os cales en realidade érano de Luciano Barcia alias “O plátano”, ao
que todos crían libre.
EPÍLOGO
Anos máis tarde,
cando a tenor dos sucesos que se relatan, a prisión de máxima seguridade, xa
era rexida por un novo alcaide director, por cesamento fulminante do anterior;
o auténtico doutor Fernández, baixo a personalidade inexistente do seu irmán
xemelgo Francisco Fernández, chegou á illa do Coco Maduro, co san pretexto de
visitar ao seu irmán Sexismundo, que así se chamaba o doutor Fernández, pois
dicía haber demasiado tempo que non recibía noticias del.
E alí referíronlle a
versión dos feitos que el esperaba escoitar.O seu macabro plan escribiuse na
mesma realidade.....Tras arduas e prolixas investigacións, a versión era dunha
lóxica esmagadora que non deixaba lugar a dúbidas, o caso xa facía moito tempo
que recibira carpetazo definitivo. ¡Era caso pechado!.
O doutor Sexismundo
Fernández, levara a cabo: ¡o crime perfecto!, e alí estaba agora ante a súa
propia tumba, que en realidade era a de Luciano Barcia, alias “O plátano",
con bágoas de enfermo pracer nos seus ollos alucinados.....Por R.S. Lago.
Publicacións
