Un sorriso escéptico.

              UN SORRISO ESCÉPTICO

De vez en cando o único que importa é salvar a pelexa, seguir vivo, contra todo e contra todos.Existencialismo puro e duro, non queda outra opción.

Porque só vés personaxes polas costas, orellas peludas e xente con presa.

Os máis novos andan, como máximo, nos brazos de Don Amor, metidos no interior de prendas deterioradas, cheos de tatuaxes tribais e pircins de faquires.

Os máis vellos de maneira cruel e inxusta, están sós nas esquinas polas que saen a pasear os ratos, ou fan excursións e viaxes indeterminados por xeografías fugaces, para esquecerse da data de nacemento.

Entre tanto, nos medios de comunicación, só se proxectan guerras, atentados , propostas políticas alporizadas,todo coroado por luxos faraónicos que, conculcan calquera palpito, do sentido común.

A conclusión de todo isto é un sorriso escéptico, amargo, triste, que non pode prolongarse moito no tempo a risco de converterse un mesmo, nunha bíblica estatua de sal.

A vida é como andar en bicicleta se te paras caes, isto díxoo alguén de maneira atinada.

Por iso hai que seguir facendo tronar a gallarda cabalería para en primeiro lugar: romper o infinito e eterno silencio e en segundo lugar:por botar as letras e ver o que sucede coa aviación do inimigo.

Porque tal como están as cousas, é coma se un hipotético programador informático cósmico, por veces, se dedicara a escribilo todo ao revés nas invisibles e máxicas membranas da tan relativa cuarta dimensión: o propio tempo envolvente das outras tres dimensións (largo, ancho, e alto), que é a nai e o pai de todo isto, dentro da segunda lei da termodinámica.

Menos mal que a primavera chega puntual e nin sequera repara nunha hipotética e cruel guerra que se poida estar producindo entre as súas flores e os seus zumes imparables.A primavera é tamén unha existencialista de manual.

Así que, de vez en cando, o único que importa é seguir vivo.Existir por existir, ser e estar, sen outro obxectivo adxectivo, co pensamento en punto morto, ausente por hixiene mental da chagorza inmunda na que, anda convertida na actualidade, a convulsa socioloxía española. Por R.S. Lago.